Bloog Wirtualna Polska
Są 1 094 794 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Wykaz imienny członków Korporacji Baltia

.


Alfabetyczny spis przedwojennych Baltusów. Notki biogaficzne.



W przypadku odnalezienia Państwa krewnych w poniższym spisie  prosimy o kontakt.



A
-
B

Kazimierz Bajoński (1880-1927) – Fhc K! Baltia – ekonomista, działacz narodowy w Wielkopolsce. Dyrektor Banku Przemysłowców w Poznaniu. Kazimierz Teofil Bajoński (ur. 10 lutego 1880 w Raszkowie w ówczesnym pow. odolanowskim woj. Wielkopolskie - zm. 28 marca 1927 pod Dreznem), ekonomista polski, działacz społeczny i gospodarczy.
Był synem nauczyciela Józefa i Józefy z Zielewskich. Kształcił się w Królewskim Gimnazjum w Ostrowie, następnie studiował handel w Akwizgranie; uzyskał dyplom z wyróżnieniem, dzięki czemu na koszt uczelni odbył podróż edukacyjną po Anglii. Kontynuował studia we Fryburgu i obronił doktorat ekonomii politycznej.
Po praktyce w Banku Ludowym w Bytomiu pracował w zarządzie poznańskiego Banku Przemysłowców (1907-1927). Zasłużony dla rozwoju przemysłu polskiego w Wielkopolsce, współtworzył Drukarnię Katolicką, przewodniczył radzie nadzorczej Zachodnio-Polskiego Syndykatu Węglowego, wchodził w skład rady nazdorczej Browaru Huggera i Wielkopolskiej Papierni (w Bydgoszczy). Był w gronie założycieli przedsiębiorstw Hartwig-Kantorowicz, Fabryki Konserw Mięsnych w Bydgoszczy, Browaru Grodziskiego, zakładał także m.in. Bank Polski i należał do jego władz oraz przewodniczył poznańskiemu oddziałowi Związku Banków. W 1923 zaangażował się w prace nad wprowadzeniem polskiej waluty - złotego - w Wielkopolsce.
Obok działalności w instytucjach życia gospodarczego uczestniczył w pracach m.in. Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego i Komitetu Tanich Kuchni. W 1922 opracował pracę Bank Przemysłowców. Zmarł w czasie pobytu w sanatorium pod Dreznem.
Był żonaty z Zofią (1894-1942), córką Stefana Cegielskiego; miał synów Witolda (ur. 1919) i Stefana (ur. 1921).
Bibliografia: Zygmunt Kaczmarek, Kazimierz Bajoński, w: Wielkopolski Słownik Biograficzny, Warszawa-Poznań 1981


Kazimierz Balcerski - wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia; wiceprezes  Akademickiego Koła Pomorskiego 1922; prawnik, adwokat i notariusz w Wąbrzeźnie


Wiktor Balcerski


Stefan Balewski - filomata pomorski w Kwidzyniu; 1934/35 (sem.zimowy) Prezes K! Baltia; aplikant sądowy w Toruniu.


Tadeusz Balewski - 1925/26 (od grudnia) Wiceprezes K! Baltia, 1926/27 (sem. letni), prezes 1927;  w komisji przygotowawczej VII Zjazdu ZPK!A; wiceprezes Akademickiego Koła Pomorskiego 1925-26; prawnik, 1928 aplikant sądowy - Starogard


Witold Bałachowski - (1892-1940) sekretarz Uniw. Koła LOPP 1924; filomata pomorski w Brodnicy; prof. gimnazjalny w Bydgoszczy,
[Por. Witold BAŁACHOWSKI, ur.1892-10-14, miejsce urodzenia: Cibórz pow. brodnicki, nauczyciel, 7 pac, zm. 1940, Katyń, zamordowany w Kozielsku]


Jan Bandurski - c-1930

Dionizy Barcz - c-1928

Franciszek Baumgart - stud. med. wet. Lwów, kierownik Straży Porządkowej (SN) w Poznaniu; czł. zarz. MW 1937


Jan
Baumgart, Jan Alojzy Baumgart (ur. 4 marca 1904 w Wudzynku na Pomorzu, zm. 17 sierpnia 1989 w Krakowie) - polski bibliotekarz i bibliotekoznawca, kierownik Biblioteki Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, dyrektor Biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego, historyk, docent, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Należał do grona filomatów pomorskich, a mianowicie w latach 1918-20 należał do filomackiego Towarzystwa Tomasza Zana w Chełmnie (zał.1857), gdzie skupiała się niemal połowa wszystkich filomatów pomorskich. Podobnie jak wielu jego przyjaciół z TTZ studiował na Uniwersytecie Poznańskim i należał do Korporacji Akademickiej Baltia. 5 listopada 1926 roku przez aklamację został wybrany Prezem Baltii na lata 1926-27. W tym okresie był delegatem na VII Zjazd Polskich Korporacji Akademickich, przygotował uroczystości V-lecia Baltii, współorganizował niezliczoną ilość różnych spotkań i urządzeń korporacyjnych, brał udział w wielu referatach. Był to bardzo wzmożony okres działalności korporacyjnej, jak i samych korporantów we władzach i strukturach uniwersyteckich. Za jego kadencji ożywiło się Koło Filistrów Baltii w składzie: prezes gen.Józef Haller, wiceprezes dr Paweł Ossowski, sekretarz dr Franciszek Raszeja, który za swoje zasługi w tej mierze otrzymał szczególne podziękowania od Prezesa Konwentu. Jak wielu korporantów wyróżniał się dużą aktywnością na uniwersyteckich kołach, Jan Baumgart w 1927 roku został Prezesem Koła Historyków UP.

Studia wyższe ukończył w 1928r. na Uniwersytecie Poznańskim uzyskując dyplom magistra filozofii w zakresie historii i języka niemieckiego. Następnie uzyskał doktorat z filozofii. Pracował jako profesor gimnazjum w Koźminie Wielkopolskim i profesor seminarium nauczycielskiego w Tucholi. Od 1931 r. pracował w Bibliotece Uniwersytetu Poznańskiego, zaś od 1937 r. w Bibliotece PTPN.

W czasie okupacji był pracownikiem Biblioteki Państwowej w Krakowie (Staatsbibliothek), gdzie umożliwiał Polakom działającym w podziemnej Państwowej Szkole Technicznej Górniczo-Hutniczo-Mierniczej korzystanie z ocalałych resztek zbiorów Akademii Górniczej. Szkoła ta będąc odpowiednikiem podziemnego UJ, stała się bazą kształcenia inżynierów, przyszłych kadr przemysłu polskiego. W 1957 r. jako ówczesny dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej otrzymał zadanie przygotowania zbiorów berlińskich do zwrotu Niemcom. Rozpoczęto wówczas zakupy sprzętu mikrofilmowego w celach archiwistycznych. Najważniejsze zbiory jednak pozostały w Bibliotece Jagiellońskiej. Jako docent i dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej sprawował funkcję przewodniczącego Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich w latach 1966-1969. Jako wybitny bibliotekarz bibliotek naukowych, a zarazem czynny naukowo bibliotekoznawca współtworzył pierwszy komitet redakcyjny "Roczników Bibliotecznych". Pracował w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowo-Technicznej przy w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach.

Wybrane publikacje (kilkadziesiąt) i biogram:

Strona internetowa: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Baumgart



Edmund Białecki

  
Marcjan Bielecki -
filomata pomorski w Toruniu; abs. I LO im. M.Kopernika w Toruniu; 1926-27 Admirał K! Baltia; Kurator K! Laconia; stud. iur., urzędnik - Poznań; po wojnie zam. w Gdyni. Współautor publikacji o korporacji Baltia: Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w.), s. 142.


Stefan Bielicki - uchwałą Konwentu skreślony z Korporacji jako kandydat (fuks) w 1936r.

Aleksy Binerowski - c-1928; wiceprezes 1931/32; działacz Akademickiego Koła Pomorskiego


Roman Błeński - 1930-1931 sekretarz K! Baltia; skarbnik w zarz. MW 1929/30; wiceprezes Koła Prawników i Ekonomistów 1930/31; Kurator K! Filomatia Posnaniensis, prawnik.

Bolesław Błęcki - filomata pomorski 1917-20; prawnik, 1928 aplikant sądowy w Grudziądzu


ks. Feliks Bolt
(1864-1940) – Fhc K! Baltia – święcenia kapłańskie otrzymał w 1891, działacz narodowy i kulturalny,
podczas powstania wielkopolskiego członek ówczesnego kierownictwa politycznego i uczestnik obrad Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu, organizujący silne ośrodki polskości na Pomorzu, 1920-35 prezes Rady Wojewódzkiej ZLN, nast. SN w Toruniu. Urodził się 7.1.1864 roku w Barłożnie k. Starogardu Gd. w rodzinie zamożnego rolnika Józefa Bolta i Joanny Grajkowskiej. Kształcił się w Collegium Marianum (1874-1882) i w gimnazjum chełmińskim. Należał do tajnej organizacji filomackiej, przyczynił się w 1884 roku do założenia koła filomackiego w Toruniu. Za swojąpatriotyczną działalność został wydalony ze szkoły. Egzamin dojrzałości złożył 26 II 1887 rokujako ckstemista w Chojnicach. Studiowałw Miinster, Monachium orazw latach 1888-1891 w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Święcenia kapłańskie przyjął 15 III 1891 roku. Od samego początku swej pracy duszpasterskiej prowadził ożywioną działalność w polskich organizacjach oświatowych i gospodarczych. Był wikariuszem w Śliwkach, Wielu, w 1894 roku administratorem w Bobowie, w latach 1895-1897 wikariuszem w Lutowie. W kwietniu 1897 roku przybył do Brus. Nawiązał bliską współpracę ze Stanisławom Sikorskim, ziemianinem z Wielkich Chełmów. Dzięki nim, 24 I 1898 roku odbyło się spotkanie założycielskie spółki „Kupiec" (Brusy „Kupiec" - Consumverein Eingetragene Genossenschaft mit beschrankter Haftplicht), która swym zasięgiem objęła północną część Pomorza. Filie „Kupca" powstały w wielu miejscowościach i odebrały z rąk niemieckich część handlu tekstylnego. Wkrótce w Brusach powstała nowa spółka „Bazar", posiadająca swe filie w Pelplinie, Kartuzach i Bytowie. Ks. Bolt otaczał opieką duszpasterską sezonowych emigrantów-robotników, którzy wczesnąwiosną opuszczali Brusy i okolice, udając się do Niemiec, a późnąjesienią wracali z zaoszczędzonymi markami. Przez krótki okres czasu był wikariuszem w Kielnie i Raciążu. 1211900 roku został nominowany na wikariusza, a w 1929 roku proboszcza parafii Srebrniki. Był jednym z głównych organizatorów powstałego 13 XII 1900 roku Centralnego Towarzystwa Rolniczego dla Prus Zachodnich (pełnił w nim obowiązki wiceprezesa i sekretarza). W jego ramach powstała spółka „Rolnik" do handlu artykułami rolniczymi, swym zasięgiem obejmująca teren Pomorza, w zarządzie której był dyrektorem. Dzięki tym osiągnięciom, organizowania polskiej spółdzielczości, został w 1904 roku wybrany na członka Patronatu Związku Kółek Zarobkowych na Poznańskie i Prusy Zachodnie oraz Rady Nadzorczej Banku Związku Spółek w Poznaniu. Uznany został za eksperta od zakładania spółek handlowych oraz nazwany „ojcem kupiectwa na Pomorzu". W latach
1903-1904 był jednym z założycieli Spółki Drukami i Księgami S.A. „Pielgrzym" w Pelplinie. Jego nazwisko pojawia się wśród akcjonariuszy - założycieli spółki wydającej od 1912 roku „Gazetę Chojnicką". Działał w Towarzystwie Pomocy Naukowej w Chełmnie, Towarzystwie Czytelni Ludowych oraz Prowincjonalnym i Centralnym Komitecie Wyborczym (w 1913 roku był kandydatem na posła). W okresie T wojny światowej wszedł w skład Tajnego Komitetu Obywatelskiego (od 1918 roku Centralnego Komitetu Obywatelskiego), należał do naczelnej Rady Ludowej i brał udziałw 1918 roku w Sejmie Dzielnicowym w Poznaniu. Przyczynił się do powstania
17 II 1920 roku Spółki Akcyjnej „Gazeta Gdańska". Należał do czołowych działaczy endecji na Pomorzu, w latach 1919-1922 był posłem w Sejmie ustawodawczym, pełnił w nim funkcje przewodniczącego Komisji Morskiej, aw latach 1922-1927 senatorem RP (z listy Związku Ludowo-Narodowego) i należał do Komisji Skarbowo-Budżetowej. W 1930 roku został senatorem z ramienia Stronnictwa Narodowego. W latach 1924-1926 był członkiem Zarządu Głównego Związku Kapłanów „Unitas" diecezji chełmińskiej. Od 1927 roku pracował w Radzie Nadzorczej Spółdzielni „Księżówka Bałtycka", której zadaniem było nabycie i utrzymanie nad Bałtykiem domów kuracyj-
nych dla użytku członków spółdzielni. Na terenie Pomorza był w latach 1920-1928 prezesem Rady Wojewódzkiej Związku Ludowo-Narodowego, a po zmianie nazwy Stronnictwa Narodowego (1928-1935), w latach 1935-1939 należał do Komitetu Głównego SN. Z ramienia endecji zasiadał w Sejmie Ustawodawczym i w Senacie w latach 1922 - 1935. Po wybuchu II wojny światowej został przez Niemców aresztowany w Srebrnikach 24 X 1939 i więziony w Dębowej Łące, Chełmnie, skąd przewieziono 21 III 1940 go do obozu koncentracyjnego w Stutthofie' (nr obozowy 9234), gdzie zginął 7 IV 1940 roku, w wieku 76 lat.
Pochowany został w Gdańsku na Zaspie.



Edward Borkowski – 1928 Admirał K! Baltia, prezes MW (1925/26) kierujący RM OWP na Dzielnicę Zach, red. dod. akad. do "Kuriera Poznańskiego"


Kazimierz Borus - sekretarz 1933-34

Antoni Borzestowski - wiceprezes Akademickiego Koła Pomorskiego 1937 i 1938

Marian Bross - (1900-1940); prawnik; notariusz; adwokat w Żninie; wiceburmistrz m. Żnin; zasłużony dla miasta i regionu, wchodził w skład Komitetu Organizacyjnego Targów Pałuckich o zasięgu ogólnopolskim; ppor. piech. pospolitego ruszenia; zamordowany w Katyniu.
Spoczywa na katyńskiej ziemi niedaleko Smoleńska

Strony internetowe:
Pałuczanie w Katyniu
Targi Pałuckie

Bernard Bruchwalski - c-1928


Bronisław Brunka -  czł. zarz. Akademickiego Koła Pomorskiego 1936, v.-Prezes Korporacji Baltia 1936-1938?

Jan Bruski

Edmund Buczkowski -  członek zarz. Akademickiego Koła Pomorskiego 1921, referendarz leśnictwa przy Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu (1928), referendarz leśnictwa przy Wielkop. Izbie Rolniczej w Poznaniu (1930)


Paweł Budzyński


Marian Burchardt - c-1928, komiliton Burchardt w 1930 uczestniczył w delegacji K! z pocztem sztandarowym na odsłonięcie pomnika Fhc Jana Kasprowicza w Innowrocławiu.

Aleksander Buxakowski - (1901-1970) doktor medycyny; lekarz psychiatra; uczestnik wojny 1939; 7. wojsk. szpital okręgowy obozów jenieckich

C

Stanisław Charytomiuk

Józef Chmurzyński - filomata pomorski w Toruniu, 1928 aplikant sądowy w Toruniu

Zygmunt Chmurzyński - 1938/39 Prezes Baltii

Kazimierz Chrościelewski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Kazimierz Chrościelski



Piotr Chrościński - pierwszy Admirał Baltii, prawnik, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Zygmunt Chylarecki - doktor  med., lekarz w Białośliwiu pow. Wyrzysk

Stefan Chylewski - prezes 1936

Alexander Ciesielski - *1913; adwokat; po wojnie zam. w USA


Wacław Ciesielski
(1898-1941) – filomata pomorski, prawnik, założyciel  i pierwszy Prezes K! Baltia – 1917-18 w armii niem., kierownik RM OWP na Pomorzu, kierownik Okręgu Północno-Pomorskiego OWP, 1928 red. nacz.Gazety Bydgoskiej, kierownik Uniwersytetu Ludowego w Zagórzu Pom., szykanowany przez władze sanacyjne, 1931 skazany na 1 rok więzienia, 1932 aresztowany za udział w zamieszkach w Gdyni i fałszywy zarzut przemytu, 1936 członek Komitetu Gł. SN, 1939 w Toruniu reaktywuje działalność SN w konspiracji, pełnomocnik Delegata Rządu na Pomorze, szef Wydz. Organizacyjnego Komendy Okr. Pomorze ZWZ. aresztowany 18 XI 1940; zamordowany w obozie koncentracyjnym Stutthof (2 II 1941).

Ur. 6 września 1898 r. w Orłowie k. Wąbrzeźna, zm. 2 lutego 1941 r. w obozie koncentracyjnym (Auschwitz?) – dziennikarz, działacz narodowy na Pomorzu, podczas okupacji niemieckiej członek organizacji konspiracyjnych Narodowa Organizacja Bojowa (komendant Okręgu Pomorskiego), Grunwald, Ojczyzna i Związek Walki Zbrojnej, ps. "Roman". Był synem Wacława Ciesielskiego i Heleny z domu Czarnoty-Bojarskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Chełmnie. Podczas I wojny światowej w 1917 r. został wcielony do armii niemieckiej i walczył na froncie zachodnim. W styczniu 1919 r. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, po czym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 jako podoficer. W 1921 r. podjął studia prawnicze i ekonomiczne na Uniwersytecie Poznańskim. Został wówczas członkiem Korporacji Akademickiej Baltia i związał się z ruchem narodowym. W latach 1926-1928 sprawował stanowisko kierownika Uniwersytetu Ludowego w Zagórzu na Śląsku. Jednocześnie w 1926 r. został członkiem Obozu Wielkiej Polski, a w 1928 r. Stronnictwa Narodowego. Pod koniec 1928 r. powrócił na Pomorze, gdzie zajął się pracą dziennikarską. Był redaktorem: "Gazety Bydgoskiej", "Gońca Pomorskiego" i "Słowa Pomorskiego". W swojej publicystyce był zwolennikiem idei narodowo-katolickich, krytykował ekspansjonizm gospodarczy Żydów i demagogię społeczną komunistów. Silnie występował także przeciwko sanacji, za co był dwukrotnie aresztowany. W styczniu 1934 r. objął funkcję sekretarza Rady Wojewódzkiej SN w Toruniu i kierownika Wojewódzkiego Wydziału Młodych SN. Dwa razy był też członkiem Komitetu Głównego SN. Po klęsce wrześniowej 1939 r. został natychmiast aresztowany przez Niemców i osadzony w gmachu toruńskiego Gestapo, a następnie w obozie przejściowym w Forcie VII. Ranny i chory został 18 października 1939 r. niespodziewanie wypuszczony na wolność. Natychmiast zaangażował się w działalność konspiracyjną, reaktywując przedwojenne struktury SN w ramach Narodowej Organizacji Bojowej. Jednocześnie na pocz. listopada 1939 r. był współzałożycielem pomorskiej organizacji konspiracyjnej Grunwald, która opierała się na sieci dywersji pozafrontowej. Stanął na czele jej pionu cywilnego (Wydział Administracji Cywilnej). Z kolei w grudniu 1939 r. został zaprzysiężony w Poznaniu przez księdza prałata Józefa Prądzyńskiego jako członek organizacji Ojczyzna. Z drugiej strony został upoważniony do organizowania na obszarze Pomorza aparatu Okręgowej Delegatury Rządu na Kraj i rozpoczął jego tworzenie, opierając się m.in. na strukturach cywilnych Grunwaldu. W poł. 1940 r. objął funkcję p.o. kierownika Okręgowej Delegatury Rządu na Pomorze. Jednocześnie dowódca Narodowej Organizacji Bojowej, Antoni Wolniewicz ps. "Marian", "Znicz", "Bałt", "Mróz", mianował go komendantem Okręgu Pomorskiego NOB. W tym czasie podporządkował się Związkowi Walki Zbrojnej, przyciągając do niego dużą liczbę członków pomorskiego NOB. Utrzymywał stałe kontakty z kierownictwem SN w Warszawie oraz księdzem płk. Józefem Wryczą, dowódcą Tajnej Organizacji Wojskowej "Gryf Pomorski". Wacław Ciesielski jako członek kierownictwa "Grunwaldu" był jednocześnie oficerem organizacyjnym Komendy Pomorskiego Okręgu ZWZ. Pełnił obowiązki szefa Wydziału Organizacyjnego ZWZ na Pomorzu i pełnomocnika Delegatury Rządu na terenie Komendy Okręgu Pomorskiego. 18 listopada 1940 r. został aresztowany przez Niemców i poddany torturom w siedzibie toruńskiego Gestapo. Następnie osadzono go w obozie koncentracyjnym Auschwitz, gdzie zginął 2 lutego 1941 r.
Bibliografia: Krzysztof Komorowski, Konspiracja pomorska 1939-1947, Gdańsk 1993.



Edmunt Cymbrowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Atanazy Czapiewski, ur. 1913-05-02, czł. zarz. Koła Medyków UP w 1937, dypl. 1946, lekarz ogólny Poznań, zm. 1983-10-18. Pochowany na Cmentarzu Junikowo, pole 11 kwatera B (grób rodzinny). 
Źródło: Rocznik Lekarski 1948.


Adam Czarliński -
Fhc K! Baltia -
ukończył gimnazium męskie w Toruniu, po uzyskaniu matury poświęcił się studiom agronomicznym, wybitny działacz narodowy, po pierwszej wojnie światowej czynnie udzielał się ruchowi spółdzielczości rolniczej na Pomorzu, właściciel ziemski w Zakrzewku na Pomorzu, starosta powiatowy ziemi chełmińskiej na Pomorzu, następnie starosta powiatowy w Grudziądzu, wieloletni przewodniczący Rady Nadzorczej Powiatowej Komunalnej Kasy Oszczędnościowej w Grudziądzu.


Antoni Czerwiński – członek Zarządu SN na Pomorzu, jeden z przywódców frakcji „młodych” SN, red. Słowa Pomorskiego.


D

Józef Dębski - lekarz w Katowicach, Biołośliwiu (pow. Wyrzysk), doktor med.,  lekarz w Poznaniu, Szpital Miejski, znany lekarz w Toruniu

Edmund Dębski - mgr. praw.; zam. Wielkie Radowiska (Wąbrz.)

Telesfor Dębski

Włodzimierz Doktor

Tadeusz Dominikiewicz - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego


Roman Dmowski
(1865-1939) – Patron i Fhc K! Baltia – filomata, doktor nauk przyrodniczych, doktor h.c. UP, mąż stanu, przywódca polskiego Obozu Narodowego.


Strona internetowa:
www.romandmowski.pl



Stanisław Dzięgielewski I -  muzykolog, kompozytor, dyrygent Teatru Wielkiego w Poznaniu i m.in.  scen wileńskich z poważnym repertuarem pieśniackim i operowym.

Debiutował 7 III 1936 Rose-Marie romantyczna rewio - operetka w 3 aktach przed publicznością Opery w Poznaniu. Współautor publikacji o korporacji Baltia: Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w.), s. 142. Autor muzyki do Hymnu K! Demetria z Poznania (tekst i nuty, zeszyt 4 SFPKA).



Stanisław Dzięgielewski II - (1903-1981); filomata pomorski w Brodnicy; doc. doktor hab.; spec. leśnictwa; w ZWZ AK od 1940


E

Eustachy Eliszewski - skarb. w zarz. Akademickiego Koła Pomorskiego 12927/28

F


Edmund Feuer

1910 - 1985; magister farmacji; przez wszystkie lata powojenne był kierownikiem apteki w Katowickim Zarządzie Aptek; spoczywa na cmentarzu w Katowicach; miał żonę Bogdanę (1911 - 1992) i synów: Andrzeja (ur.1935) i Tadeusza (ur.1947).

Recepcja nastąpiła na uroczystym komersie dnia 8 XII 1932; do grona barwiarzy został przyjęty z numerem starszeństwa 169 (wraz z Stanisławem Smoczkiewiczem i Henrykiem Narzyńskim - słynnymi działaczami podziemia narodowego).

Janusz Fixa – 1924 działacz MW w Poznaniu.

G

Edward Gajowczyk – prawnik, wiceprezes Koła Prawników UP - 1923/24, działacz MW, członek Rady Nacz. MW 1921-23; zmarł 1928.
 
Erazm Galczewski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Franciszek Garczyński

Zdzisław Gayda - filomata pomorski, prezes Tow. Tomasza Zana w Chełmnie - 1919, wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, prawnik, adwokat w Poznaniu, sędzia okręgowy w Poznaniu


Włodzimierz Gębarski - c-1928; sekretarz - 1931-32

Jan Gibas - filomata pomorski w Starogardzie Gd.; prawnik - Poznań; aplikant Prokuratorii Generalnej, Poznań (1930); członek powojennego SF!PK!A w Warszawie

Józef Gibas - *1906; filomata pomorski w Świeciu; sekretarze 1928/29; z-ca prok. BPSUP - 1930; adwokat

Kazimierz Głogowski

Antoni Goldberg - sekretarz 1938/39, wywieziony 13.09.42 do Oświęcimia

Józef Gorczyński - filomata pomorski w Toruniu; wiceprezes 1922; absolwent ekonomii w Poznaniu; zam. w Toruniu

Mieczysław Górecki

Edward Graczyk - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Teodor Graduszewski - inżynier leśnictwa - Toruń

Kazimierz Grenda


Aleksander Gronowicz - ten młody barwiarz o wybitnym talencie muzycznym był twórcą melodii hymnu Korporacji Baltia - Pieśni "Baltii". Wcześnie pozbawiony domu rodzicielskiego znalazł to ognisko domowe w Korporacji Baltia. Lubiany przez wszystkich, rozweselał swym złotym humorem otoczenie, który umiał zakradać się w serce każdego kogo spotkał na swej krótkiej drodze życia. Mimo poważnej wady serca, stanął na równi w szeregu obrońców Konstytucji, praworządności i prawowitej władzy. Brał udział w ćwiczeniach Legii Akademickiej z którą niebawem miał wyruszyć do Kutna. Śmierć nieubłagana zastała go tam, gdzie postawiła go wielka idea "Salus Reipublicae". Dnia 14 maja 1926r. podczas obrad Konwentu, nadeszła wstrząsająca wiadomość o Jego nagłej śmierci.
[Historia Baltii]

Stanisław Grześkowiak - z obowiązków kandydata zwolniono na własną prośbę uchwałą Konwentu z dnia 27.IV.28r.



H

  
Józef Haller de Hallenburg
(1873-1960) "Błękitny Generał" – Fhc K! Baltia –1924 Pierwszy
Prezes Koła Filistrów, 1910-14 działacz skautowy i harcerski w Galicji, 1914-16 w legionach pol., dowódca II Brygady, 1918 dowódca II Korpusu Pol. w Rosji, nast. dowódca Armii Pol. we Francji, 1919 w Polsce, 1922-27 poseł na Sejm, 1926 zwolniony ze służby w WP, przeciwnik J. Piłsudskiego, 1940-43 Minister Oświaty w rządzie W. Sikorskiego, po wojnie na emigracji w Londynie.


Józef Henelt - c-1928

Teodor Hermańczyk - muzykolog, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Tadeusz Hernes ps "Tadzio z Borzychowa" - humorysta, satyryk, założyciel stud. kabaretu "Stratosfera"; zm. 1940 w Katyniu

Bolesław Hopa - uchwałą Konwentu skreślony z Korporacji jako kandydat (fuks) w 1936r.

I

Stanisław Iwiński (lub Iwicki) – pierwszy I-wszy Vice-Prezes Baltii- ekonomista, magister nauk ekonomiczno-politycznych - Poznań, działacz T.G. “Sokół”, jeden z zał. MW w Poznaniu, 1939 jeden z kierowników konsp. org. “Grunwald”, X 1940 aresztowany, zginął w obozie konc. KL Stutthof.


J


Władysław Jabłonowski
(1865-1956) – Fhc K! Baltia – działacz Zet, członek załżyciel i czł. ZG SDN, 1909 poseł do II Dumy ros., poseł na Sejm Ustawodawczy, senator 1922-1935, po Powstaniu Warsz. w obozie w Olesinie pod Nadarzynem, po wojnie mieszkał w Sopocie, autor: Z biegiem lat. Wspomnienia o Romanie Dmowskim, (1939). 

Pseud. Gryf, J. A. Błoński, St. Ostroga, Władysław Jab (ur. 22 września 1865 w Żabokrzyczu, Podole, zm. 21 czerwca 1956 w Sopocie), polski krytyk literacki, nowelista, działacz polityczny.
Był synem Juliana (doktora medycyny, chirurga) i Marii z książąt Woronieckich, bratankiem Władysława i Aleksandra. Uczęszczał do gimnazjum w Białej Cerkwi, po jego ukończeniu (1884) służył krótko w wojsku rosyjskim. W latach 1885-1886 studiował nauki przyrodnicze na Politechnice Lwowskiej, w 1887 odbył podróż do Grecji i Turcji. Kontynuował studia na uniwersytecie w Genewie (1888-1891, filozofia i filologia, 1891 licencjat z nauk społecznych), na uniwersytecie w Paryżu i College de France (1891-1892, psychologia, filozofia, filologia), na uniwersytecie w Lipsku (1892-1893). Lata 1894-1895 spędził na zesłaniu w okolicach Orenburga, dokąd trafił za utrzymywanie kontaktów z rewolucjonistami rosyjskimi.
Był aktywnym działaczem politycznym i społecznym. W latach 1888-1890 przewodniczył Towarzystwu "Polonia" w Genewie, w okresie studiów w Szwajcarii nawiązał kontakt m.in. z Teodorem Tomaszem Jeżem i Georgijem Plechanowem. Od 1888 należał do Związku Młodzieży Polskiej "Zet". Organizował manifestacje z okazji 100-lecia powstania kościuszkowskiego oraz brał udział w krakowskim pochówku Mickiewicza, co również przyczyniło się do skazania go na zesłanie; później trafił jeszcze do więzienia w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej w 1904. W 1893 Jabłonowski był jednym z założycieli Ligi Narodowej, w styczniu 1905 - Stronnictwa Narodowej Demokracji w Galicji, gdzie blisko współpracował z Romanem Dmowskim. Kontakty utrzymywał także m.in. z Sienkiewiczem, Żeromskim, Reymontem, Beblem, Liebknechtem. W latach 1909-1912 pełnił mandat poselski w III Dumie Państwowej. W 1908 został przyjęty w poczet członków Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (początkowo członek rzeczywisty, od 1938 członek zwyczajny).
W 1918 został członkiem Tymczasowej Rady Stanu, w latach 1919-1922 zasiadał w Sejmie Ustawodawczym, a 1922-1935 w Senacie RP (z ramienia Związku Ludowo-Demokratycznego). Sympatyzował z polityką Mussoliniego, był natomiast zdeklarowanym przeciwnikiem Piłsudskiego, szczególnie wyprawy kijowskiej i przewrotu majowego. Wielokrotnie odbywał podróże do Włoch, prowadząc m.in. rozmowy z przedstawicielami Watykanu (w tym z kardynałem Pietro Gasparrim, sekretarzem stanu) na temat sytuacji Kościoła polskiego; w 1926 z ramienia Stronnictwa Narodowej Demokracji z powodzeniem realizował misję dyplomatyczną, torującą drogę Augustowi Hlondowi do godności prymasa Polski, zarazem utrącając kandydaturę sprzyjajacego Niemcom jezuity Stanisława Sopucha. Brał udział w uroczystościach jubileuszowych 700-lecia uniwersytetów w Neapolu (1924) i Perugii (1927), jako przedstawiciel Senatu RP i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W czasie II wojny światowej mieszkał w Warszawie, a po powstaniu warszawskim w Olesinie koło Nadarzyna; ostatnie lata życia spędził w Sopocie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim włoskiego Orderu Św. Maurycego i Św. Łazarza.
W pracy literackiej zajmował się krytyką oraz historią literatury rosyjskiej. Prowadził badania nad psychologicznymi aspektami poezji Słowackiego. Krytycznie oceniał twórczość Mariana Gawalewicza i Marii Rodziewiczówny. Zajmował się twórczością m.in. de Maupassanta, Anatole France'a, d'Annunzia, Rollanda, Carducciego, Daudeta, Dostojewskiego, Gorkiego, Maeterlincka. Występował w obronie modernistów polskich przed atakami pozytywistów; badał francuską krytykę literacką oraz dzieje stosunków dekabrystów z Polską. W pracy Dwie kultury. Studya historyczno-literackie (1913) dokonał porównania historii kultury i literatury Rosji i Europy zachodniej. Współpracował z wieloma czasopismami, m.in. "Głosem" (1893-1899), "Ateneum", "Myślą Polską", "Tygodnikiem Ilustrowanym", był redaktorem "Biblioteki Dzieł Wyborowych". W 1903 wziął udział w II Międzynarodowym Kongresie Historyków w Rzymie.
Niezależnie od działalności jako krytyk sam był literatem. Cieszył się uznaniem przede wszystkim jako nowelista. Ogłosił zbiór nowel W zatoce śmierci (1899), był ponadto autorem pamiętników Z biegiem lat (1939) i Krótkiego życiorysu (1944). W 1922 opublikował przekład Żywotu Michała Anioła Ascanio Condiviego.
Niektóre publikacje: Guy de Maupassant (1893), Dusza poety (1902), Chwila obecna. Dążności i usposobienia (1901), Emil Zola (1903), Wśród obcych (1905), Indywidualizm rosyjski i jego odbicie w literaturze (1908), Rozprawy i wrażenia literackie (1908), Teodor Dostojewski wobec nowych prądów świadomości rosyjskiej (1908), Dookoła Sfinksa. Studya o życiu i twórczości narodu rosyjskiego (1910), Dwie kultury (1913, studia historyczne i literackie), O roli uczucia w życiu duchowym J. Słowackiego (1916), Z ojczyzny Danta (1921), Amica Italia. Rzecz o faszyzmie (1926)
Źródła: Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J, Wrocław 1983

Władysław Jabłonka

Adam Jabłoński


Mieczysław Jakubowski – ranny w obronie Lwowa (1918), kawaler Krzyża Walecznych; współzałożyciel K! - kierownik Wydziału Sądowego pierwszego konwentu Baltii; sekretarz Narodowego Związku Młodzieży Akademickiej, członek Wielkiej Rady OWP; prawnik; poseł na sejm 1928-35 - obywatel ziemski w Starzechowicach, członek ZG SN, w czasie okupacji wiceprezes ZG SN „Kwadrat”.


Wacław Janicki

Antoni Jankowski - aplikant sądowy w Toruniu

Stefan Jankowski - 1928 asesor sądowy w Nowem; sygnatariusz listu z cyrklem i dewizą ZPK!A (podpisanym przy nazwisku cyrklem korporacyjnym) "JWPanu Pułkownikowi Janowi Kaczmarkowi w dniu Patrona składają najserdeczniejsze życznia Oficerowie Korporanci Oficerski Obóz Jeńców IIE - B, Neubrandenburg, 27 grudnia 1943"


Stefan Janowski - wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, prawnik, 1928 aplikant sądowy w Toruniu, 1930 podprokurator Sądu Okręgowego w Chojnicach


Tadeusz Janowski - Fhc K! Baltia - major, wybitny organizator w aparacie administracyjnym, zajmował stanowisko różnych szczebli adm. miejskiej i w gospodarce komunalnej m. Torunia, radca Magistratu miasta Torunia, działacz narodowy, członek licznych organizacji społecznych na terenie Pomorza.


Wiesław Jaroszewski (27.7.1907 w Lubawie -wrzesień 1943), syn Franciszka i Marii z Chrzanowskich, filomata Pomorski w Brodnicy. 1927 (28) uzyskał dyplom wychowania fizycznego, 1929-1930 Prezes K! Baltia, aktywny działacz korporacyjny, pedagog, wielokrotny czł. zarz. MW w Poznaniu, po 1934 kier. ZMN w Stargardzie Gd., żołnierz AK, rozstrzelany przez gestapo przy Al. Szucha. Nauczyciel i wychowawca młodzieży; żołnierz AK; członek organizacji podziemnej "Ojczyzna Omega".

Alfons Jasieniecki - 1928 kierownik wydziału Banku Polskiego w Poznaniu



Józef Jeske - pasowany na barwiarza na uroczystym komersie w dniu 21 V 1933 z l. starszeństwa 174; prof. zwycz.; dr med.; dr farm.
Biogram ze strony: Centrum Dokumentacji Dziejów Medycyny i Farmacji Górnego Śląska

Farmaceuta, lekarz chorób wewnętrznych, farmakolog, twórca farmakologii klinicznej, prof. zw. dr med. Ur. 25 III 1912 w Poznaniu, syn Wojciecha i Magdaleny z d. Palacz. Szkołę powszechną ukończył w Poznaniu w 1923 r. Świadectwo dojrzałości uzyskał w Gimnazjum Humanistycznym w Poznaniu w 1930 r. W t.r. rozpoczął studia farmaceutyczne na Wydz. Matematyczno-Przyrodniczym Uniw. Pozn. Dyplom mgr farmacji otrzymał tamże w 1935 r. i w czerwcu t.r. przyjęty został na stanowisko asystenta-doktoranta w Kat. Chemii Farmaceutycznej Uniw. Pozn. 15 XII 1937 r. uzyskał st. dra farmacji na podstawie dysertacji Zachowanie się niektórych związków organicznych na podstawie ich własności dielektrycznych, wykonanej na Wydz. Matematyczno-Przyrodniczym Uniw. Pozn. pod kier. prof. Konstantego Hrynakowskiego. W l. 1937-1938 pracował na stanowisku adiunkta w PZH w Warszawie, gdzie interesował się otrzymywaniem i działaniem witaminy D i B. Zainteresowania naukowe stały się powodem zmiany miejsca pracy z PZH na Zakłady Przemysłu Chemicznego "Ludwik Spiess i Syn" w Warszawie. P. pełnił tu obowiązki kier. Działu Produkcji (1939-1941). Przez następne dwa lata (1941-1943) pracował w Pracowni Badawczej Przemysłu Chemicznego w Warszawie pod kier. prof. Janusza Supniewskiego. Tam przekonał się, że do prowadzenia dalszych badań naukowych potrzebna jest mu znajomość anatomii, fizjologii i patologii. Ta okoliczność skłoniła J. do kontynuowania studiów medycznych na tajnych kompletach Wydz. Lekarskiego w Warszawie. 1 XI 1944 powołany został na stanowisko dyr. Tarchomińskich Zakładów Przemysłu Farmaceutycznego w Warszawie. 1 III 1946 przeszedł, na własną prośbę, do pracy w Kat. i Zakł. Farmakologii Doświadczalnej Wydz. Lekarskiego Uniw. Warsz. na stanowisko asystenta, by zakończyć studia medyczne. W 1948 r. uzyskał dyplom lekarza medycyny na Uniw. Warsz. i wyjechał na stypendium do USA, do Inst. Badania Leków na Uniw. w Nowym Jorku, gdzie studiował farmakologię. Po powrocie pracował nadal w Zakł. Farmakologii Uniw. Warsz. na stanowisku asystenta, następnie adiunkta. 24 III 1950 uzyskał st. dra medycyny na podstawie dysertacji Aglukony z grupy naparstnicy jako czynniki antyhormonalne, wykonanej na Wydz. Lekarskim AM w Warszawie pod kier. prof. Piotra Kubikowskiego. W t.r. uzyskał specj. I st. w zakresie chorób wewn. 1 XI 1950 mianowany został kier. Kat. i Zakł. Farmakologii ŚAM w Zabrzu Rokitnicy, na stanowisko z-cy prof.; położył duże zasługi w organizacji Zakł. (od podstaw), w kształtowaniu jego profilu i kierunku naukowo-badawczego oraz szkoleniu kadry naukowo-dydaktycznej. Do 1952 r. łączył pracę w ŚAM z pracą w Zakł. Farmakologii w Warszawie, a od 1952 r. z kierowaniem Pracownią Farmakologiczną w Warszawskich Zakładach Farmaceutycznych. W maju 1954 otrzymał st. doc. Dzięki staraniom i zdolnościom organizacyjnym J. już w l. pięćdziesiątych w Zakł. Farmakologii w Rokitnicy istniały: pracownia farmakologii doświadczalnej wyposażona w małą salę operacyjną do ostrych zabiegów na zwierzętach, pokój do badań na narządach izolowanych i klin. zwierząt, na których wykonywano przewlekłe doświadczenia, pracownia histologiczna, pracownia chemiczno-analityczna i pracownia fotograficzna. Taka organizacja i podział laboratoriów pozwalał na pełne, usamodzielnienie Zakł. Nowo zsyntetyzowane związki mogły być szczegółowo opracowywane w poszczególnych laboratoriach zależnie od przewidywanych własności farmakologicznych. Już w pierwszym roku istnienia Zakł. rozpoczęto prowadzenie ćwiczeń z farmakodynamiki i receptury dla studentów III roku Wydz. Lekarskiego i Oddz. Stomatologicznego. J. zapoczątkował też działalność usługową Zakł. Farmakologii, polegającą głównie na farmakologicznej ocenie wartości nowych leków krajowych wprowadzanych na rynek przez przemysł farmaceutyczny. Badano m.in. aktywność i właściwości biologiczne chloromycetyny racemicznej i lewoskrętnej tetracykliny, kompleksowego połączenia bromku acetylocholiny i in. Badania naukowe Zakł. Farmakologii pod kier. J. koncentrowały się na metodyce badań (laboratoryjna metoda oznaczania catgutu, oznaczanie zawartości histaminy w preparatach wątrobowych); na badaniach właściwości farmakologicznych i mechanizmów działania nowych leków; badaniach niektórych właściwości farmakologicznych i toksykologicznych leków. Rozpoczęte badania nad sztuczną hibernacją i badania nad miażdżycą doświadczalną stały się jednym z naczelnych zagadnień Zakł. na kilka lat. W l. 1950-1956 w Zakł. Farmakologii ŚAM wykonano 17 prac doświadczalnych i 11 poglądowych. Od 1 X 1955 do 30 VI 1962 J. kierował Kat. Farmakologii i Farmakodynamiki AM w Lublinie. W 1955 r. uzyskał specj. II st. w zakresie chorób wewn. 19 VII 1961 Rada Państwa powołała J. na stanowisko prof. nadzw. w AM w Lublinie. Z dn. 1 I 1960 został kier. Kat. Farmakodynamiki na Wydz. Farmaceutycznym AM w Warszawie. W 1962 r. przeniósł się z Lublina do Warszawy i w l. 1962-1978 kierował Kat. Farmakodynamiki AM w Warszawie. W tym okresie uzyskał specj. II st. w zakresie farmakodynamiki i farmakologii klinicznej (1974) oraz tytuł prof. zw. (1975). W 1979 r. przeszedł na emeryturę z AM w Warszawie i podjął pracę w charakterze lekarza chorób wewn. w Centralnym Ośrodku Badawczym Kolejowej Służby Zdrowia w Warszawie (1966-1984), następnie lekarza-konsultanta Ministerstwa Komunikacji (1984-1991). J. pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji administracyjnych i naukowych: konsultanta krajowego ds. farmakologii (1975-1978), z-cy przewodn. Komitetu Nauk Fizjologicznych PAN (1972-1977), przewodn. Komisji Farmakologicznej PAN (1974-1976), czł. Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1963-1965), czł. rad naukowych wielu instytucji. Aktywnie współpracował z wieloma tow. naukowymi: czł. Pol. Tow. Farmakologicznego, Tow. Internistów Polskich, Lubelskiego Tow. Naukowego, Tow. Naukowego Warszawskiego i in. Jest autorem lub współautorem ponad 100 prac doświadczalnych nt. badań farmakologicznych nowo zsyntetyzowanych związków chemicznych o spodziewanym działaniu farmakologicznym (gł. z grupy piperydyny) oraz prac metodycznych, m.in.: Farmakologiczne metody badania leków, Warszawa 1955. Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Odznaką "Za wzorową pracę w służbie zdrowia", Medalem Edukacji Narodowej, posiadał tytuł honorowy "Zasłużony lekarz". Żonaty od 1939 r. z Haliną Wolską. Jest ojcem córki Hanny (lekarz), synów: Wojciecha (prof. dr hab. endokrynolog, lekarz chorób wewn.), Witolda.

Bibliografia: Fot. w zbiorach CDDMiF; - Kto jest kim w polskiej medycynie; - Arch. Zakł. ŚAM w Katowicach: Akta osobowe, sygn. 612/968; Relacja pisemna prof. J. Jeske.

Alfred PUZIO




Łucjan Jezierski - 1931-1932 Admirał K! Baltia


K

Alojzy Kamiński - uczestnik spotkań powojennych, w tym czasie sygnatariusz pamiątkowego dokumentu z okazji odsłonięcia i poświęcenia tablic Epitafium Poznańskich Korporacji Akademickich w Kościele OO. Dominikanów w Poznaniu

Jan Kamiński

Jerzy Kamieński

Aleksander Kamrowski - naczelnik, sędzia powiatowy w Wyrzysku.

Józef Karasiewicz -pierwszy II Vice-Prezes Baltii; prawnik; działacz MW; sędzia śledczy w Gdynii; sędzia grodzki w Stargardzie Gd.; po wojnie adwokat we Wrocławiu.



Kazimierz Karasiewicz
- Fhc K! Baltia - doktor medycyny, w czasach niewoli germańskiej lekarz praktykujący w mieście Tucholi na Pomorzu, umiejętny organizator polskich tajnych towarzystw, organizator polskiego Banku Ludowego i Rolnika na Pomorzu, ze wszech miar oddany pracy społecznej na terenie całego Pomorza. Założyciel wielu organizacji i towarzystw m.in.: Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", Towarzystwa Przemysłowego, Preparandy Polskiej w Tucholi, Koła piewaczego, Towarzystwa Czytelni Ludowych / 1905 r./, Towarzystwa Polek /1909 r. /, Banku Ludowego, Gazety Chojnickiej w Chojnicach.
Po odrodzeniu Polski - przewodniczący Komisji Likwidacyjnej w Poznaniu, lekarz praktykujący w Pobiedziskach koło Poznania, aktywny i na tym terenie społecznik, wielki działacz narodowy. 25 października 1926 w Pobiedziskach k. Poznania umiera najstarszy wiekiem Fhc, cenny stały doradca czynnego Konwentu.

Feliks Karczewski - barwiarz od 2 maja 1926r., posiadamy w archiwum K! Baltia dekiel FK


Grzegorz Kardaś - muzykolog, opracował zapis nutowy Pieśni "Baltii" uwieczniony w publikacji Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939. Twórcą melodii hymnu Korporacji Baltia był młody barwiarz Com! Aleksander Gronowicz.
Zapis nutowy Pieśni Baltii

Grzegorz Kardaś (1909-—1988), pianista, kompozytor, kierownik muzyczny scen bydgoskich (pseudo. Grzela) Urodzony 22 XI 1909 w Bydgoszczy. Syn Franciszka, pracownika umysłowego, i Heleny z domu Echaust. Do szkoły powszechnej uczęszczał w rodzinnym mieście. Od 1927 uczył się w Gimnazjum oo. Salezjanów w Aleksandrowie Kujawskim, gdzie też złożył egzamin dojrzałości w maju 1930. W tymże roku przeniósł się do Poznania i był uczniem szkoły muzycznej Piotrowskiego oraz studentem, początkowo prawa, później muzykologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1933 studia musiał przerwać (choroba ojca) i zająć się pracą zarobkową. Został sprzedawcą w poznańskim sklepie pianin i fortepianów, należącym do firmy B. Sommerfelda w Bydgoszczy. W 1934 rozpoczął działalność artystyczną, koncertując w Polskim Radio w Poznaniu. Grał tam w duecie ze Stanisławem Dzięgielewskim (z K!Baltia). W 1937 przeniósł się do Warszawy, gdzie został kierownikiem sklepu pianin i fortepianów firmy B. Sommerfeld. Podjął współpracę z Polskim Radio jako solista. Okupację niemiecką przetrwał w Warszawie, gdzie przebywał do powstania warszawskiego. Utrzymywał się z gry w „Gospodzie Koleżeńskiej`. Po upadku powstania w 1944 wywieziony został do Częstochowy i pracował jako szklarz w firmie Stępniewskiego. l III 1945 powrócił do rodzinnego miasta. Rozpoczął współpracę z bydgoską rozgłośnią Polskiego Radia (pianista, improwizator, akompaniator, kompozytor). Był autorem wielu audycji. Dużą popularnością cieszyła się jego audycja „Pokrzywy nad Brdą`. Dodatkowo pracował jako pianista w barze „Ul` przy alei l Maja 20 (obecnie ul. Gdańska). W latach 1948-1949 był kierownikiem muzycznym w Teatrze Miejskim. Pozostał w nim po reorganizacji (Państwowy Teatr Ziemi Pomorskiej, Teatr Polski) aż do emerytury, na którą przeszedł 31. XII 1975. Przez cały czas zatrudniony był na stanowisku kierownika muzycznego. Komponował i opracowywał muzykę do bardzo wielu przedstawień teatralnych. Już jako emeryt nadal pracował w Teatrze Polskim jako kierownik muzyczny w wymiarze pół etatu. Nie stronił od działalności społecznej. Udzielał się w Stowarzyszeniu Autorów Polskich „Zaiks`, Związku Muzyków, Związku Zawodowym Pracowników Kultury i Sztuki. Zmarł w Bydgoszczy 10 XII 1988. Pochowany został na bydgoskim cmentarzu przy ul. Wiślanej. Odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi (1970). Rodzinne miasto przyznało mu odznakę honorową - „Bydgoszcz - Zasłużonemu Obywatelowi` (1975). Żonaty z Zofią Aleksandrą z Blizińskich, z którą miał syna Andrzeja Ryszarda, urodzonego 11 III 1939 w Warszawie. Archiwum Zakładowe Teatru Polskiego w Bydgoszczy, akta osobowe Kardasia; Almanach sceny bydgoskiej; IKP, nr 289, 290 z 13 XII, 14 XII 1988. Janusz Kutta, BSB T. VI s. 46, Bydgoszcz 2000.
http://www.muzycznearchiwum.pl
NIEKOCHANA, Spektakl telewizyjny
 

Zygmunt Karolczak

Stefan Karwowski


Alojzy Kasprowicz (1901-1943?) – filomata pomorski; inż., 1919-20 ochotnik w WP., 1930 kier. Wydz. Młodych OWP w Bydgoszczy, oficer AK, rozstrzelany w obozie konc. Auschwitz.

Kasprowicz Alojzy (1901-1941), wychowanek gimnazjum lubawskiego, inżynier agronom, uczestnik wojen 1920 i 1939, żołnież ruchu oporu w czasie II wojny światowej, ofiara zbrodni hitlerowskich.
Ur. 23 XII 1901 w Rożentalu pow. lubawski jako syn Franciszka, ziemianina i Julianny z d. Czajkowskiej. Kształcił się w progimnazium w Lubawie i gimnazjum w Brodnicy, gdzie zdał maturę w 1924. W obu szkołach należał do TTZ. W VI 1919 wraz z bratem Alfonsem uciekł do Kongresówki i wstąpił ochotniczo do WP. Brał udział w wojnie polsko-sowieckiej 1920. Następnie pozostał w WP, jako oficer zawodowy. W 1922 był podporucznikiem w 70 Pułku Piechoty. Po wystąpieniu z wojska studiował  rolnictwo na UP i był członkiem Akademickiego Koła Pomorza. Należał również do Związku Filomatów Pomorskich skupiających b. członków TTZ. Był czynny w Stronnictwie Narodowym i należał do Obozu Wielkiej Polski. Po ukończeniu studiów pracował w Wyższej Szkole Rolniczej w Cieszynie na stanowisku asystenta. Został usunięty z uczelni za to, że na zajęciach ujemnie wyrażał się o marszałku Piłsudskim. W 1937 zamieszkiwał w Żyglądzie pow. Chełno, gdzie był administratorem 3500 mórg. majątku szwedzkiego. W sierpniu 1939 zgłosił się ochotniczo do WP i uczestniczył w kampanii wrześniowej jako por. piechoty dowódca batalionu. Walczył pod Włocławkiem i Gostyniem. Ciężko ranny w I 1940 uciekł z niewoli niemieckiej. Po wyleczeniu, organizował ruch oporu w południowych powiatach woj. warszawskiego. Schwytany przez Niemców został zesłany do Oświęcimia, gdzie po długim śledztwie został rozstrzelany 21 XI 1941. Ożenił się z Władysławą Tollik (1904-1973), córką Pawła założyciela Banku Ludowego w Gniewie i Bronisławy z d.Kamińskiej. Ślub odbył się 30 IX w Tczewie.
Źródło: Kto jest kim w Polsce.  Informator biograficzny. Praca zbiorowa.


Jan Kasprowicz
(1860-1926) – Fhc K! Baltia – poeta, dramaturg, studiował na uniwersytetach w Lipsku i Wrocławiu. Debiutował w 1882. Zaangażowany w ruch socjalistyczny, za co został skazany 1887 na 6 miesięcy więzienia. Od 1888 we Lwowie, gdzie pracował m.in. w redakcjach Kuriera Lwowskiego i Słowa Polskiego, związanego z Narodową Demokracją, 1894 członek Ligi Narodowej, 1909 kierownik katedry komparatystyki literackiej na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie, 1921-1922 rektor tej uczelni, 1920 uczestnik akcji plebiscytowej na Warmii i Mazurach, 1924 osiadł w swoim domu na Harendzie w Poroninie, gdzie zmarł, autor m.in. hymnu K! Baltia, Hymnu Młodych – pieśni uroczystej OWP, ONR i SN.

Jego imieniem nazwano Park Jana Kasprowicza, przy ul. Jarochowskiego w Poznaniu.


Edward Kempa

Bohdan Kentzer  - c-1933

Władysław Kiedrowski (1900–1939) filomata pomorski; wiceprezes Tow. Tomasza Zana; ukończył Wydział Prawa UP; członek korporacji Baltia, sędzia powiatowy w Brodnicy, sędzia Sądu Okręgowego w Gdyni; wykładowca w Szkole Morskiej. Działacz kaszubski, założyciel Zrzeszenia Miłośników Kaszubszczyzny "Stanica" gdzie był sekretarzem. Członek władz OWP w Poznaniu. Aresztowany przez Niemców został rozstrzelany w zbiorowej egzekucji w Lesie Piaśnickim.


Leon Klunder - członek zarz. Akademickiego Koła Pomorskiego 1924/25


Feliks Konkolewski  - filomata pomorski w Toruniu; sekretarz K! 1926/27; wiceprezes 1927/28; st. asyst. Zakładu Anatomii-Patologicznej UP; po wojnie zam. w Toruniu


Leon Konkolewski
(1903-1958) - filomata pomorski w Toruniu; abs. I LO im. M.Kopernika w Toruniu; wiceprezes Koła Filistrów, doktor med., adiunkt w zakładzie Anatomii Patologicznej kierowanym przez prof. Ludwika Skubiszewskiego w Poznaniu, ordynator oddziału wewnętrznego Szpitala Miejskiego w Toruniu. Publikował w "Polskim Przeglądzie Chirurgicznym".

Źródła:
Toruński słownik biograficzny II
Mikulski Krzysztof red.

Marian Łysiak: 'Szkice biograficzne wojennego pokolenia lekarzy toruńskich 1939-1945' Wydawca: Okręgowa Rada Lekarska w Toruniu.


Stanisław Konwiński

Henryk Koralewski

  
Jan Kortas
(1912-1992) - 1933-34 Prezes K! Baltia, 1935 AdmirałK! Baltia, prezes PKM 1938/39, prof. zw. med.; po wojnie dyr. Instytutu Chirurgii, Rektor Pom. Akad. Med. w Szczecinie

Prof. dr hab. Jan Kortas urodził się 12.09.1912 roku w Kijewie Królewskim koło chełmna, na Pomorzu. Był najstarszym z ośmiorga rodzeństwa. Ojciec, Robert Kortas, prowadził przedsiębiorstwo budowlane, matka Zofia zajmowała się domem i dziećmi. Naukę rozpoczął jeszcze w szkole niemieckiej - zabór pruski - przed końcem pierwszej wojny światowej. Następnie był uczniem Państwowego Męskiego Gimnazjum Staroklasycznego w Chełmnie (na marginesie, w Chełmnie w roku 1881 prof. Ludwik Rydygier przeprowadził pierwszą na świecie operację żołądka), które ukończył w 1930 i w tym samym roku rozpoczął studia w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom lekarza otrzymał w Poznaniu, w roku 1937. Pięćdziesiąt lat później dyplom ten został uroczyście odnowiony przez Uniwersytet i Akademię Medyczną w Poznaniu. Staż podyplomowy i zasadniczą służbę wojskową odbył w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie i w Instytucie Chirurgii Urazowej u płk. Dr Tadeusza Sokołowskiego. W styczniu 1939 roku rozpoczął pracę jako asystent na Oddziale Chirurgicznym w Szpitalu Sióstr Elżbietanek w Poznaniu, gdzie już od 1933 roku pracował jako wolontariusz. Zmobilizowany do wojska brał udział w Kampanii Wrześniowej jako lekarz batalionowy 65 pułku piechoty. We wrześniu 1939 roku został ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Jako oficer- lekarz - jeniec pracował do stycznia 1945 roku w szpitalu dla jeńców wojennych pod Królewcem (Stalag IA koło Iławy Pruskiej) prowadząc oddział chirurgiczny. W obozie wykonał blisko 500 operacji, ratując zdrowie i życie wielu jeńcom. Wielu wycieńczonym jeńcom pomógł wystawiając świadectwo czasowej niezdolności do intensywnej pracy fizycznej w obozie, a także, z dużó większym ryzykiem wydawał fałszywe orzeczenia o stanie zdrowia, stanowiące podstawę do zwalniania jeńców z niewoli. Współpracował tam z lekarzami francuskimi, również jeńcami, stąd doskonała znajomość języka francuskiego. W styczniu 1945 roku obóz ewakuowano i dr Kortas, wraz z innymi jeńcami, przebył pieszo, w siarczystym mrozie 500-kilomertrową drogę spod Królewca, przez Koszalin, Słupsk, Świnoujście, Rostock i dalej do obozu pod Bremą. Rozległe odmrożenia nóg, których doznał podczas tego morderczego marszu, dokuczały mu do końca życia. Musiał mieć obuwie robione na miarę, wykonywał je dla niego szczeciński szewc, Jan Kortas.
Po zakończeniu wojny i wyzwoleniu obozu przez Armię Amerykańską, prowadził Oddział Chirurgiczny w Szpitalu dla Polaków w Bomlitz, w Brytyjskiej Strefie Okupacyjnej (niedaleko Hannoveru). W lipcu 1946, transportem PCK, wraz z chorymi i personelem szpitalnym, wrócił do Polski, osiedlił się w Szczecinie. Wraz z rodziną, żoną, córką, zamieszkał najpierw na terenie szpitala przy ul. Unii Lubelskiej, a następnie przy ul. Jacka Soplicy, gdzie mieszkał do końca życia.W Szczecinie pracował początkowo w ambolatorium PCK i równocześnie organizował Oddział Chirurgiczny w Szpitalu PCK, który został otwarty w marcu 1947 roku. Pierwszym ordynatorem był dr Perzyński, a dr Kortas jego zastępcą. Po przejęciu szpitala przez nowopowstałą Pomorską Akademię Medyczną, przeszedł w 1948 roku do I Kliniki Chirurgicznej, kierowanej przez prof. dr Tadeusza Sokołowskiego. Został nauczycielem akademickim, a po uzyskaniu doktoratu, w 1950 roku, adiunktem. Po przejściu prof. Sokołowskiego na emeryturę, w 1959 roku, pełnił funkcję Kierownika Kliniki, a po habilitacji, w roku 1960, otrzymał nominację na Kierownika I Kliniki Chirurgicznej PAM. Na tym stanowisku pracował aż do przejścia na emeryturę, w roku 1983. Jednocześnie, od utworzenia Instytutu Chirurgii, w roku 1972, był jego dyrektorem.
Pełnił szereg funkcji akademickich, był prodziekanem i dziekanem Wydziału Lekarskiego, a w latach 1974-1978, prorektorem ds.klinicznych PAM. W roku 1952, współorganizował, a w latach 1974-1983 był przewodniczącym Szczecińskiego Oddziału Towarzystwa Chirurgów Polskich. W tych latach, czyli niemal przez ćwierć wieku, był prawdziwą „instytucją chirurgiczną", prowadził działalność kliniczną, naukową i wychowawczą w całym regionie Pomorza Zachodniego. Był też organizatorem i pierwszym dyrektorem Stacji Krwiodawstwa w Szczecinie w latach 50-tych.
Był autorem lub współautorem 70 publikacji naukowych, promotorem 19 przewodów doktorskich, recenzentem kilkudziesięciu prac doktorskich, członkiem wielu towarzystw naukowych - krajowych i zagranicznych.
Prywatnie, w zaciszu swojego gabinetu, pasjonował się światem kultury antycznej, historią chrześcijaństwa i filozofią. Na biurku miał egzemplarz Biblii z 1680 roku, i stale do niej zaglądał. Był erudytą, znającym kilka języków, a jednocześnie człowiekiem ogromnie skromnym.
W roku 1983 przeszedł na emeryturę i wówczas prof. dr Stanisław Zieliński, kierownik II Kliniki Chirurgii i Transplantologii, zaproponował mu współpracę. Prof. Kortas propozycję tę przyjął z radością, gdyż, mimo, że już nie operował, mógł nadal aktywnie uczestniczyć w pracy Kliniki, służyć swoim doświadczeniem zawodowym i do ostatnich dni życia czuć się potrzebnym.
24 października 1992 roku, odbyło się uroczyste zebranie Towarzystwa Chirurgów Polskich z okazji 40-lecia Szczecińskiego Oddziału i 80-lecia jego urodzin. W zebraniu uczestniczyło wielu dawnych uczniów Profesora, były kwiaty i życzenia. Był wzruszony pamięcią uczniów i naprawdę szczęśliwy. Nikt nie przypuszczał, że było to ostatnie spotkanie z nim. Zmarł nagle 25 października 1992. Jego żona, z którą wspólnie przeżyli 53 lata, zmarła dziesięć dni później.
Opracował: lek. med. Robert Kortas
Wizerunki lekarzy pomorskich, Konieczny Leon
OIL Koszalin 2006


Działalność korporacyjna Jana Kortasa

W 1930 roku rozpoczyna studia w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Dnia 21 lutego 1931 roku na fidułce K! Baltia pasowany na kandydata kom. Jan Kortas. W Prezydium K! Baltia zastępuje skreślonego sekretarza 3.2.1933, wybrany sekretarzem 14.3.1933, delegat na komersz Wisły 1 i 2 lipca 1933 oraz Zjazd Trójkartelu organizowany 4 i 5 listopada w Warszawie przez K! Aquilonia. Na konwencie 14.11.1933 uzyskał funkcję Prezesa K! Baltia na rok akadem. 1933/34. Na konwencie 15 lutego1935 roku powołano Kortasa na stanowisko Admirała na semestr letni w roku akademickim 1934/35.



Józef Kortas -
przew. deleg. PKM na IX Zjazd RN ZPKA; x- 1938/39; admirał 1939; x PKM 1938/39

Stefan Kott

Stanisław Kozicki (1876-1958) - Fhc K! Baltia – 1899 członek Zet, 1900 LN, 1910 członek KC LN i ZG SDN, 1917 członek Komitetu Nar. Polskiego, sekretarz delegacji pol. na Kongresie Wersalskim, 1922-26 poseł do Sejmu ZLN, prezes klubu parlamentarnego ZLN, 1928-35 senator, podczas wojny doradca polit. przy KG AK.



J. Wojciechowski, B. Kozielski, J. Ożga 1. IX 1930 r.

Bernard Kozielski

Julian Kozłowski -prezes Akademickiego Koła Pomorskiego w 1926/27, barwiarz, 1933 mgr. praw, wyrokiem Wydziału Sądowego skreślony z Korporacji w 1936r., aplikant adw. w Toruniu - 1939

Bronisław Krajnik - 1939 sekretarz Koła Filistrów Baltii; lekarz

Franciszek Krakowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Jan Kranc

Józef Kranc

Willy Kreft - c-1928, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Edmund Krótki - nadleśniczy w Baszkowie pow. Krotoszyn

Mieczysław Kruszewski - farmaceuta, prezes Koła Farmaceutów UP 1938-39

Roman Krysiński - c-1929

Włodzimierz Krzyżaniak – wiceprezes MW 1937/38.

Leon Kubica - sekretarz K! Baltia 1935/36

Alfred Kucner – publicysta, kier. ref. kultury przy Zarz. Pozn. MW, 1939 członek Zarz. Okr. SN w Poznaniu, barwiarz K! Baltia od 11 V 1930 roku z numerem starszeństwa 143, w 1935 uk. studia filozoficzne, uchwałą Konwentu skreślony z Korporacji w 1936r.


Hieronim Kulwicki

Franciszek Kurkierewicz

Witold Kurowski wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, adwokat, 1922 gość I Zjazdu MW, działacz Zw. Obrony Kresów Zach., sędzia powiatowy w Grudziądzu.


Zygmunt Kurowski 1932 Prezes K! Baltia, członek władz okr. OWP w Wielkopolsce.


Kazimierz Kurpisz - doktor filozofii, prof. gimn. w Poznaniu

Gabriel Kwiatkowski

Ludwik Kwiatkowski

Stefan Kwiatkowski

L

Aleksander Lammek - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, 1933 uzyskał dyplom lekarza


Jan Latzke - 1936-1938 Prezes K! Baltia, od 19 XI 1937 r. Prezes ZPK!A, zam. w Tucholi

Leon Lemańczyk

Aleksander Lempe

Maciej Lewandowski

Waldemar Liedkiewicz

Ignacy Lipiński  - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, z listy czł. barwiarzy skreślono uchwałą konwentu zwycz. z dnia 12.X.28r.


Józef Lipski - filomata pomorski, członek TTZ

Kazimierz Lipski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Edmund Lutobarski (Lutoborski?) - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego


Ł


Stefan Łaszewski
(1862-1924) – Fhc K! Baltia – doktor prawa, wiceprezes parlamentarnego, Koła Pol. w Berlinie, działacz ZLN, pierwszy wojewoda pomorski w odrodzonej Polsce, potem prezes Najwyższego Trybunału Administracyjnego w Warszawie.



Tadeusz Łazarewicz - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego


Wincenty Łącki (1898-1964) – wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, ukończył gimn. w Starogardzie oraz wydz. prawa na UP, sędzia Sądu Okr. w Grudziądzu. W okresie studiów związany z obozem narodowym, został wybrany prezesem Narodowego Związku Młodzieży Akademickiej w Poznaniu w roku 1921. W 1922 prezes pozn. MW i wiceprezes Rady Nacz. MW, W l. 1927-39 pełnił funkcję Starosty Krajowego Pomorskiego w Toruniu. Sprawował także funkcje prezesa Instytutu Bałtyckiego w l. 1931-1939, prezesa pomorskiego ZHP w l. 1931-1939. Po wybuchu wojny na emigracji. W l. 1942-1945 członek Rady Narodowej w Londynie. Po wojnie osiadł w Wielkiej Brytanii. W l. 1952-1964 był prezesem zarządu Fundacji Dobroczynności Polskiej Misji Katolickiej w Anglii i Walii.

Artykuł o Wincentym Łąckim:
Sędzia i starosta krajowy pomorski
Wincenty Łącki (1898-1964), działacz niepodległościowy i społeczny, mgr prawa,

Lesław J. Werlker, Piątek, 10 Października 2008

Wincenty Paweł Łącki urodził się 110 lat temu, 7 października 1898 r. w Zblewie (pow. Starogard), w rodzinie rolniczej.
Naukę rozpoczął w Collegium Marianum w Pelplinie, a następnie kontynuował ją w gimnazjum klasycznym w Starogardzie, w którym w latach 1918-1919 był członkiem tajnego Towarzystwa Tomasza Zana. Maturę uzyskał w lipcu 1919 r. i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim.
W ich trakcie, w okresie od maja do 11 lipca 1920 r. wziął udział w akcji propagandowej Polskiego Komitetu Plebiscytowego na Warmii i Mazurach. W tym roku wstąpił też ochotniczo do Wojska Polskiego.

Po studiach do sądu

Studia ukończył w roku 1922 z tytułem magistra prawa. Do 21 kwietnia 1925 r. był aplikantem sądowym w Tczewie, kiedy to został mianowany asesorem sądowym na obwód Sądu Apelacyjnego w Toruniu, a 16 czerwca sędzią powiatowym w Grudziądzu, 24 września 1926 r. został naczelnikiem tego Sądu, a następnie sędzią Sądu Okręgowego w Grudziądzu.
1 lutego 1929 r. objął stanowisko wicestarosty krajowego pomorskiego w Toruniu, a 27 sierpnia Sejmik Wojewódzki wybrał go starostą krajowym pomorskim. Urząd ten sprawował do wybuchu wojny we wrześniu 1939 r.

Od BBWR do PCK

Poza pracą zawodową prowadził działalność polityczną. Był członkiem Stronnictwa Narodowego a potem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem oraz udzielał się społecznie. W roku 1929 został mianowany delegatem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do pertraktacji polsko-niemieckich w sprawie podziału mienia oraz był współzałożycielem a potem prezesem Rady Nadzorczej Pomorskich Elektrowni Krajowych „Gródek" i „Żur" i funkcję tę pełnił do roku 1939.
W latach 1930-1939 był też prezesem zarządu Instytutu Bałtyckiego w Toruniu i jako taki zabiegał u prezydenta Mościckiego o konieczność budowy „Wszechnicy Pomorskiej", a także współzałożycielem i prezesem przedsiębiorstwa „Żegluga Polska" w Gdyni. 16 stycznia 1931 r. był współzałożycielem i został wiceprzewodniczącym Towarzystwa dla Badania Historii Ruchu Niepodległościowego na Pomorzu.
22 czerwca 1930 r. wręczył sztandar Chorągwi Pomorskiej, a w latach 1931-1939 był prezesem Rady Pomorskiej Związku Harcerstwa Polskiego. 21 czerwca 1931 r. został prezesem Zarządu Wojewódzkiego Związku Straży Pożarnych RP, a po ustąpieniu z tej funkcji 17 stycznia 1932 r. objął prezesurę Pomorskiego Okręgu tego Związku i funkcję tę sprawował do 10 marca 1934 r. Był prezesem Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej, bardzo czynnym, za co w roku 1935 Papież Pius XI nadał mu godność szambelana papieskiego. W lipcu 1935 r. został wybrany wiceprezesem Towarzystwa Pomocy Naukowej.
Związał się też z Polskim Czerwonym Krzyżem. Szybko wszedł do władz Pomorskiego Okręgu PCK, najpierw jako wiceprezes, a od roku 1931 jako prezes Komitetu Okręgowego. Funkcję tę sprawował do roku 1936, kiedy to został delegatem do Komitetu (od roku 1937 Rady) Głównego i pozostawał w nim do roku 1937.

Polityk na emigracji

Po wybuchu wojny, wraz z władzami, ewakuował się z Pomorza i przez Rumunię, Cypr i Palestynę w roku 1941 dotarł do Wielkiej Brytanii. Tu w latach 1942-1945 był członkiem Rady Narodowej w Londynie, a po jej likwidacji pracował w Interim Tressury Committe. Potem osiadł na farmie w Woodchurch w hrabstwie Kent.
I na emigracji nie zaprzestał działalności społecznej, nastawionej głównie na pomoc rodakom. W latach 1945-1964 był prezesem PCK w Wielkiej Brytanii. Był członkiem-założycielem Towarzystwa Pomocy Polakom, a w latach 1952-1964 prezesem zarządu Fundacji Dobroczynności Polskiej Misji Katolickiej w Anglii i Walii. Honorowe członkostwo nadało mu Pomorskie Towarzystwo Muzyczne w Toruniu. Zmarł 14 lutego 1964 r., pochowany w Ashford.
Za zasługi w służbie społecznej był odznaczony, m.in.: Orderem Odrodzenia Polski IV kl., Złotym Krzyżem Zasługi i Odznaką Honorową PCK.



Zbigniew Łebiński - 1905.20/VIII. *, stud. praw, syn redaktora Wielkopolanina (1894) i Przeglądu Wielkopolskiego (1911) Walerego Ł. i Haliny Daszkiewiczówny"; na skutek rany odniesionej w pojedynku* z Bobińskim 11 lutego 1925 r. na pistolety, zmarł 19 lutego 1926r.
* - pojedynek na trzy strzały z odległości 16 metrów
Źródło: J.Rawicz, Do pierwszej krwi

Edmund Łoziński - czł. zarz. Akademickiego Koła Pomorskiego 1930/31; sekretarz K! 1931/32

M

Kazimierz Maciejewski

Alojzy Macholz - adwokat, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, m.in. dzięki niemu Baltia stała się prawnym właścicielem Hallerowa

Leszek Maćkiewicz

Józef Malanowski

Roman Manikowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, działacz OWP w Toruniu

Edmund Markowski

Edmund Masiak - filomata pomorski, prezes TTZ w Chełmnie - 1920-21, prawnik, 1928 aplikant sądowy w Toruniu, po wojnie zam. w Gdańsku

Nikodem Matuszewski - działacz MW

Wincenty Mazurkiewicz - filomata pomorski w Świeciu, skarb. MW 1923/24, absolwent prawa - Koronowo, po wojnie zam. w Szczecinie.
Sekundant Baltusa Łebińskiego z Bobińskim. Z B. pojedynkował się wcześniej ("bezkrwawo") - patrz Łebiński.


Stefan Mądrowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego


Stefan Michałek
(1888-1955) - Fhc K! Baltia,
adwokat, m.in. dzięki niemu Baltia stała się prawnym właścicielem Hallerowa. Ur. 13 maja w Nowym Mieście nad Drwęcą, w rodzinie adwokata-notariusza. Studiował prawo i ekonomię na uniwersytetach w Bonn, Monachium i Królewcu. Magister prawa, adwokat i notariusz, sprężysty organizator ówcześnie tworzącej się Izby Adwokackiej na terenie wojewódźtwa pomorskiego. Pod koniec stycznia 1920 r. przybył do Torunia i objął stanowisko sędziego Sądu Okręgowego. 1 lutego 1922 Rada Miejska wybrała Stefana Michałka na prezydenta miasta - pełnił te obowiązki od 27 IV 1922 do 8 VIII 1924.

Zrezygnował z tej funkcji 31 stycznia 1924 r. Jako prezydent Torunia był wiceprezesem powstałego 19 maja 1922 r. Koła Miast Pomorza oraz pierwszym prezesem założonego 28 maja 1923 r m.in. z jego inicjatywy ToMiTo.Poseł na Sejm RP, oddany w współpracy z młodzieżą akademicką Pomorza
.

Alfons Miedzianowski - lekarz, odpowiedzialny za opiekę nad zagr. gośćmi podczas Międz. Kongresu Chrystusa Króla w Poznaniu 1937

Edmund Mierzwa

Stanisław Mizerski

Henryk Młodecki (1918) – 1939r.  xx-PKM, vice-Prezes ZPK!A- 1938, sekretarz 1938/9, 1938-39 członek Zarz. MW, farmaceuta, działacz koła farmaceutów, prof. zwyczajny, wykładowca akademicki. Po wojnie zam. w Łodzi.


N


Henryk Narzyński
(1908-1940) –
1934 Admirał K! Baltia, 1935 Prezes K! Baltia, działał w studenckich organiozacjach wydziałowych, prezes Koła Farmaceutów UP w l. 1933-34, członek prezydium Delegacji Kół Naukowych UP w 1933r., absolwent Wydz. Farm. UP w 1937r. Działał w Związku Zawodowym Farmaceutów Pracowników. W czsie okupacji członek  zarządu konsponspiracyjnego Stronnictwa Narodowego w Poznaniu. Aresztowany przez niemców został rozstrzelany. Według innej wersji zginął próbując ratować się ucieczką.
Ojciec korporacyjny: Zdzisława Poklękowskiego i Stefana Redzyńskiego


Albin Nitka - wiceprezes 1923, od 1928 urzędnik skarbowy w Gniewie, burmistrz miasta Starogard Gdański.


Tadeusz Nowak - sekretarz 1934/35


Bronisław Zygfryd Nowicki - 1929-30 Vice-Prezes Baltii. Współautor publikacji o korporacji Baltia: Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w.), s. 142.

Bronisław Zygfryd Nowicki ten znany i ceniony twórca całe swoje dojrzałe życie związał z Bydgoszczą. Urodził się 20 lutego 1907 r. w Baden-Baden. Do szkoły uczęszczał w Dreźnie. Po uzyskaniu niepodległości Polskie wrócił wraz z rodziną w 1920 r. do ojczyzny i osiedlił się w Bydgoszczy, gdzie ukończył Gimnazjum Humanistyczne. Następnie podjął studia medyczne i prawnicze na UAM w Poznaniu; filister akademickiej korporacji „Baltia”. Po studiach odbył służbą wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Zambrowie. Od 1932 do 1938 r. zajął się grafiką reklamową w Zakładach Philipsa w Warszawie i w Agencji Reklamy Prasowej w Bydgoszczy prowadzonej przez jego ojca Jana Nowickiego.

   24. sierpnia 1939 r. został zmobilizowany do 30 pułku piechoty w Warszawie. Jako dowódca kompanii walczył w obronie Warszawy, odznaczony Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji 28 września dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich: w Nienburgu, Spittalu w Austrii, a od 1940 r. Woldenbergu w oflagu II c, gdzie jako współpracownik Kierownictwa Imprez Artystycznych działał jako drzeworytnik, grafik użytkowy, plakacista i nauczyciel liternictwa i grafiki w stalagu. Z niewoli wrócił  19 II 1945 r. do Bydgoszczy i rozpoczął pracę w Polskim Radiu (do 1955 r.). Jednocześnie poświęcił się pracy artystycznej. W 1945 r. został członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, od samego początku aktywnie uczestnicząc w jego działalności. Pełnił wiele różnych funkcji; członka Zarządu, składnika, członka i przewodniczącego Komisji Rewizyjnej, rzecznika dyscyplinarnego, przewodniczącego Sekcji Grafiki, członka Rady Artystycznej Okręgu i Rady Artystycznej Sekcji Grafiki Zarządu Głównego ZPAP w Warszawie. Za swoją działalność związkową został uhonorowany Złotą odznaką ZPAP. W 1960 r. poślubił  Aurelię  Borucką, historyka sztuki, zawodowo związaną z bydgoskim Muzeum Okręgowym. Był aktywnym członkiem wielu organizacji, m.in. Towarzystwa Miłośników m. Bydgoszczy, Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w Bydgoszczy, a także należał do współzałożycieli Klubu Woldenbergczyków.

   Uprawiał rysunek, grafikę artystyczną i użytkową, medalierstwo, a od 1972 r. również malarstwo. W grafice artystycznej zajmował się drzeworytem sztorcowym i wzdłużnym oraz linorytem, powstało ich ok. 100. Najbogatszą spuściznę artystyczną, bo aż kilkaset prac, stanowią rysunki. Wykonywane były tuszem, długopisem, flamastrem, ołówkiem i sangwiną. Są to dzieła studyjne, szkice, notatki stanowiące specyficzny wyraz osobistego widzenia świata zapisywanego podczas rozlicznych podróży artystycznych odbywanych w kraju i zagranicą. Ważną część w jego dorobku artystycznym stanowią prace z motywami bydgoskimi. Od 1945 r. brał czynny udział w wystawach krajowych i zagranicznych. Zorganizowano 42 wystawy indywidualne poświęcone jego twórczości.  Artysta został uhonorowany wieloma nagrodami. Zmarł w Bydgoszczy 15 kwietnia 1981 roku. 

* Materiały z Bydgoskiego Informatora Kulturalnego nr 4/2006.

Bronisław Zygfryd NOWICKI (02.02.1907 – 15.04.1981)
Artysta – malarz. Zajmował się też grafiką użytkową i wystawienniczą. We wrześniu 1939 r. walczył w obronie Warszawy. Więzień oflagów. Działacz BTN i TMMB (honorowy członek). Twórca wielu plakatów imprez kulturalnych i muzycznych. Projektował tablice pamięci (dla parafii NSPJ, L. Wyczółkowskiego w Gościeradzu).
(Cmentarz Nowofarny, ul. Artyleryjska 10)

Jego nazwisko figuruje w indeksie nazwisk, zbiór wspomnień jeńców " Oflag II C Woldenberg", Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1984

O sztuce filistra:
http://www.mok.bydgoszcz.pl/index.php?cid=412



Wiktor Nowotko (Nowatke)


O


Alfons Odyja - 1929-1930 Admirał K! Baltia, filomata pomorski w Starogardzie Gd.

Zygmunt Odyja -
filomata pomorski w Starogardzie Gd.
, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Zygmunt Ohl -  filomata pomorski w Świeciu, inżynier leśnictwa - Bydgoszcz, adiunkt leśny w nadl. Leszczyce; zginął omyłkowo rozstrzelany przez Niemców

Wiesław Olszewski
- wiceprezes 1938/39

Bruno Ornas
- c-1930, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Kazimierz Ossowski

Konstanty Ossowski
c-1936


Leon Ossowski -
1927 - Admirał Baltii, 1927-28 Prezes K! Baltia, inż. leśnictwa - Chylonja pow. Morski.

Nekrolog:
Z wielkim żalem żegnamy naszego Komilitona i drogiego Przyjacieja dr Leona Ossowskiego, profesora Uniw. Natalskiego w Pietermaritzburg, Afryka Płd., kilkakrotnego prezesa i filistra Korporacji "Baltia" UP zmarłego 21 sierpnia 1960 r. w Londynie
Konwnet i Koło Filistrów "Baltii"


Paweł Ossowski (1878-1939) – Fhc K! Baltia – doktor prawa, 1928-29 Przew. Rady Wojew. SN na Pomorzu, aresztowany i rozstrzelany przez Niemców w Barbarce k/Torunia. znany nie tylko na Pomorzu adwokat.
(1878-1939) - filomata pomorski, doktor prawa, działacz narodowy ziemii pomorskiej z ramienia Stronnictwa Narodowego, senator RP, adwokat i notariusz osiadły w Toruniu. Urodzony na Pomorzu należał do organizacji filomatów pomorskich w latach 1897-1900, zaś od 1910 roku zamieszkując w Chełmnie przechowywał bibliotekę filomacką. Ossowski obok mec. Stefana Michałka należał do grona najbardziej znanych - nie tylko na Pomorzu - adwokatów, praktykujących m.in. w Toruniu. W latach 1920-22 sprawował urząd starosty chełmińskiego. Od 1922 był członkiem Sądu Dyscyplinarnego przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w Warszawie. W latach 1928-29 wykonuje funkcję Przewodniczącego Rady Wojewojewódzkiej Stronnictwa Narodowego na Pomorzu oraz współpracuje z Romanem Dmowskim. Bardzo aktywny w pracy społecznej oraz z młodzieżą akademicką Pomorza zostaje w 1921 roku przyjęty w poczet filistrów honoris causa Korporacji Akademickiej Baltia w Poznaniu. Aresztowany przez Niemców na początku wojny i rozstrzelany w Barbarce k/Torunia.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pawe%C5%82_Ossowski


Jan Ostrowski c-1930, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Marian Oszwałdowski - filomata pomorski w Toruniu, doktor medycyny, po wojnie zam. w Toruniu, zm.19.10.1973

Sygnatura (J/N/II/16)
Parafia: Parafia Św. Janów
Sektor: N



Roman Otlewski c-1929

  
Jan Ożga -
na fidułce 21 II 1931 pasowany na kandydata

Mieczysław Ożga -

P

Janusz Pacanowski - c-1936, 1938/1939 sekretarz K! Baltia

Zbyszko St. Pacanowski c-1929

  
Marian Palicki
(ur. 12 VIII 1901 w Więzownie, gm. Koronowo, pow.Bydgoszcz - zm. 28.2.1990 w Bydgoszczy) –
wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia. Filomata pomorski w Świeciu; organizator, przewodniczący i kwatermistrz (udostępniał własną stancję) koła TTZ w Świeciu 1917-20, zorganizował uroczystość obchodu Kont. 3-Maja, na którym referat wygłosił Władysław Rogoziński (pierwszy sekretarz Baltii) prezes TTZ w Chełmnie. W dniach 30 i 31 lipca 1919 roku wziął udział w zjeździe przedstawicieli pomorskiego Towarzystwa Tomasza Zana w Tucholi. Palicki wygłosił referat sprawozdawczy z tajnego zjazdu TTZ w Poznaniu w kwietniu 1918 , ze szczególnym uwzględnieniem uchwał w sprawie dalszej działalności Towarzystwa. Na przełomie 1919/20 współorganizował w rejonie Nakła przerzut ochotników z powiatu świeckiego do powstania wielkopolskiego. maturę zdał w Świciu w 1920 r. Studiował ekonomię na UP, prawnik. Kierownik Ruchu Młodych OWP w Bydgoszczy. W 1939 był dyrektorem Związku Fabrykantów w Bydgoszczy. W czasie wojny przebywał w Warszawie i był członkiem AK. Po 1945 nacz. dyr. Zjednoczenia Pomorskiego Przemysłu Konfekcyjnego. Współautor publikacji o korporacji Baltia: Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w.), s. 142. Autor Wspomnień z działalności TTZ w Świeciu.

Adam Paluszyński (zm. 27 marca 1991r. - Zeszyt 7 PK!A Wawa 1995) - uczestnik spotkań powojennych, w tym czasie sygnatariusz pamiątkowego dokumentu z okazji odsłonięcia i poświęcenia tablic Epitafium Poznańskich Korporacji Akademickich w Kościele OO. Dominikanów w Poznaniu


Marian Paluszyński - pasowany na barwiarza na uroczystym komersie 14 V 1931 z l. starszeństwa 154; sekretarz  PKM 1931/32; czł. Kom. Rew. Kół Nauk. UP i Sądu Kol. - 1932; prezes Koła Pr. i Ek. - 1932/33; przew. Kom. Rew. Koła Pr. i Ek. 1933; Prezes K! Baltia 1933

Jan Pastwa - (1901-1973); działacz Polonii gdańskiej


Antoni Paulus - filomata pomorski; admirał K! Baltia 1926-27; adwokat w Toruniu

Jan Paulus - filomata pomorski w Toruniu; wydalony uchwałą Konwentu zwycz. z dnia 15.VI. 28 r.

Stanisław Pazdewski - c-1936

Witold Piasecki


Zdzisław Poklękowski
1935  Prezes K! Baltia, członek władz OWP w Poznaniu.



ks. Józef Prądzyński, doktor, prałat, (1877-1942) – Fhc K! Baltia – 1939 Prezes Koła Filistrów, święcenia kapłańskie 1901, prałat Kollegiatury Poznańskiej, infuat Kapituły Metropolitalnej w Poznaniu, senator RP. Działacz gospodarczy i oświatowy w Wielkopolsce, dziekan generalny Wojska Polskiego w zaborze pruskim X. Józef Prądzyński (w latach 1917-1925 sekretarz generalny związku Kapłanów "Unitas", a od 1925 roku jego prezes) jako członek Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej był odpowiedzialny za Wydział Prasy i Propagandy, 1927 Prezes Związku Młodzieży Polskiej, 1917-25 Sekretarz Gen. Związku Kapłanów “Unitas”, a od 1925 Prezes, pierwszy duszpasterz akademicki Uniwersytetu Poznańskiego, 1939 jeden z inicjatorów powstania konspiracyjnej organizacji narodowej „Ojczyzna”, 3 V 1941 aresztowany przez Gestapo, zginał w obozie konc. Dachau.


Alfons Pronobis

Stanisław Pruski - wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, prawnik,  sędzia  powiatowy  w  Świeciu

Stanisław Przybyszewski - 1928 aplikant sądowy w Toruniu, sędzia sądu grodzkiego w Brodnicy (1930)


Ppor. Franciszek Przytarski1936-1938 Admirał K! Baltia, red. Biuletynu Korporacyjnego ZPK!A, 1938 Prezes ZPK!A, jeden z przywódców MW i SN w Poznaniu. Urodzony 1913-02-16, Mała Cerkwica pow. sępoleński, student, 18 p. uł. zamordowany w 1940 roku w Katyniu.


R


Alfred Radomski - c-1929 (jako fuks w 1930 na uroczystości odsłonięcia pomnika Fhc! Jana Kasprowicza w Innowrocławiu)


Witold Radomski -
1932-33 Admirał K! Baltia. Współautor publikacji o korporacji Baltia: Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w.), s. 142.; uczestnik spotkań powojennych, w tym czasie sygnatariusz pamiątkowego dokumentu z okazji odsłonięcia i poświęcenia tablic Epitafium Poznańskich Korporacji Akademickich w Kościele OO. Dominikanów w Poznaniu


  
Aleksander Radzymiński -
Wiceprezes Baltii 1930/31 Urodził się 18. 06. 1910 r. w Rypinie. Gimnazjum w Brodnicy ukończył w 1927 r. i w tymże roku został przyjęty na Wydział lekarski Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom lekarza uzyskał w 1933 r., zaś doktorem nauk medycznych został w 1934 r. Od marca 1932 r. do czerwca 1939 r. pracował w Klinice Otolaryngologii UP jako starszy asystent ,z roczną przerwą w 1936/37 na staż specjalistyczny w klinice otolaryngologicznej w Bordeaux.

Brał czynny udział w kampanii wrześniowej i dostał się do niewoli niemieckiej pod koniec września 1939 r.. Przez dwa miesiące był internowany w Szpitaly PCK w Ostrowcu Świętokrzyskim. Po zwolnieniu z niewoli został wysłany do Generalnej Guberni do Starachowic, gdzie pracował w Ubezpieczalni Społecznej jako laryngolog.Po nocach chodził do lasu gdzie leczył partyzantów bez względu na ich orientację polityczną. Od wszystkich tych organizacji dostał zaświadczenia o współpracy.W lesie zaraził się także tyfusem, co osłabiło jego serce.

W marcu 1945 r. przeniósł się do Bydgoszczy i brał udział w organizowaniu Szpitala Wojewódzkiego, w którym od podstaw zorganizował oddział laryngologiczny na 40 łóżek i wyposażył w większości własnymi instrumentami. W Bydgoszczy brał aktywny udział w życiu społecznym, między innymi jako członek Zarządu Izby Lekarskiej Gdańsko-Pomorskiej i Komisji Zdrowia WRN. Działał także w towarzystwach naukowych: jako prezes Bydgoskiego Towarzystwa Naukowo-Lekarskiego i przewodniczący na wojewódzctwo bydgoskie Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.
W 1950 r. habilitował sie w Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1951 r. z polecenia Ministerstwa Zdrowia zorganizował w Bydgoszczy pierwszy w Polsce Instytut Szkolenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich.
1. 12. 1952 r. został kierownikiem Katedry i Kliniki Laryngologicznej Akademii Medycznej w Łodzi. Był prorektorem do spraw klinicznych w latach 1955-59. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1954, a profesora zwyczajnego - w 1963. Prowadził wykłady i ćwiczenia dla studentów V roku Wydziału Lekarskiego i Oddziału Stomatologicznego. Zorganizował Studencką Komisję Zdrowia. Działał w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej, Polskim Towarzystwie Otolaryngologów, był członkiem Komitetu Redakcyjnego "Otolaryngologii Polskej" Został odznaczony wieloma medalami. Jest Laureatem Nagrody Miasta Łodzi. W strukturach Uczelni piastował funkcję prorektora. Należał do wielu zagranicznych towarzystw naukowych, w tym do 'Collegium Amitiiae Sacrum', elitarnego francuskiego towarzystwa zrzeszającego po jednym członku z każdego kraju, był też członkiem Royal Society of Medicine w Londynie.
Ogłosił drukiem 54 prace w piśmiennictwie polskim i 23 w zagranicznym. Wykształcił ponad 50 specjalistów, w tym 13 doktorów i 8 docentów.
Zmarł 27. 07. 1972 r.


Ewa Radzimińska-Kaźmierczak




Franciszek Raszeja
(ur. 2 kwietnia 1886 r. w Chełmnie nad Wisłą, zm. 21 lipca 1942 r. w Warszawie) – lekarz i nauczyciel uniwersytecki, od 1932 kierownik Kliniki Ortopedycznej w Poznaniu; doc dr F. Raszeja dyr. Kliniki Ortopedycznej UP zamieszkiwał
przy ul. Plac Asnyka 4 /wg. Spisu lekarzy, Członków Związku Lekarzy Państwa Polskiego. Okręg Wielkopolska b.r.w. przed 1936/; brat Leona i Maksymiliana Raszejów. Uczęszczał do szkoły w Chełmnie, gdzie przyjaźnił się z późniejszym politykiem i działaczem niemieckiej SPD, Kurtem Schumacherem.



Po studiach medycznych w Münster, Krakowie i Poznaniu i uzyskaniu tytułu doktora nauk medycznych pracował w klinice uniwersyteckiej w Poznaniu. Habilitował się w roku 1931 i został dyrektorem szpitala ortopedycznego w Swarzędzu. Równocześnie kierował polikliniką ortopedyczną w Poznaniu. Raszeja dopro
wadził w roku 1935 do ponownego otwarcia szpitala ortopedycznego Uniwersytetu Poznańskiego i objął jego kierownictwo, a roku później uzyskał tytuł profesora. Ogłosił blisko 40 prac naukowych. Po zakończeniu działań wojennych we wrześniu 1939 roku pracował jako lekarz w Warszawie i nauczał na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Raszeja skontaktował się z przebywającym w warszawskim getcie profesorem Ludwikiem Hirszfeldem i zorganizował akcje krwiodawstwa na rzecz ludności żydowskiej.
21 lipca 1942 roku Franciszek Raszeja udał się do mieszkania na terenie getta, aby zająć się pacjentem. Został zamordowany (zastrzelony we własnym mieszkaniu) przez gestapowców wraz ze swoim pacjentem, jego rodziną, dwoma żydowskimi lekarzami oraz pielęgniarką.

Ulica jego imienia jest na Kole i biegnie od ul. Ożarowskiej do ul. Czorsztyńskiej.
Jego imieniem nazwano Szpital Miejski w Poznaniu, przy ul. Mickiewicza (otwarty w 1953 roku).


Leon Raszeja (1901-1939) 1923-1924 Admirał K! Baltia (ur. 26 czerwca 1901 roku w Chełmnie, województwo kujawsko-pomorskie, zm. 9 września 1939 roku) – prawnik, działacz społeczno-polityczny, prezydent Torunia w latach 1936-1939.
Absolwent gimn. w Chełmnie, członek TTZ. Brał udział w wojnie polsko-radzieckiej. Studia rozpoczął na Uniwersytecie Jagiellońskim, a skończył na Uniwersytecie Poznańskim, 1928 aplikant sądowy w Czersku. W przeprowadzonych 10 czerwca 1936 roku wyborach Rada Miejska Torunia powierzyła mu stanowisko prezydenta miasta. Kontynuował i rozwijał modernizację i rozbudowę Torunia, zapoczątkowaną przez Antoniego Bolta. Obok wojewody pomorskiego Władysława Raczkiewicza był gorącym rzecznikiem idei utworzenia Wielkiego Pomorza i praw Torunia do zachowania stolicy, w czasie rozpatrywanych wówczas projektów granic niektórych województw. Piastował szereg odpowiedzialnych funkcji w instytucjach państwowych na Pomorzu. Był m.in. członkiem zarządu Instytutu Bałtyckiego, członkiem Rady Naczelnej Polskiego Związku Zachodniego, sędzią Sądu powiatoego w Tucholi. Należał do Obozu Zjednoczenia Narodowego, gdzie był członkiem Rady Naczelnej i wiceprzewodniczącym okręgu Pomorskiego. Po wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję komendanta obrony przeciwlotniczej na miasto Toruń, 5 września 1939 roku ewakuował ważne agendy miejskie do Lublina, gdzie ratusz wyznaczony był jako punkt kontaktowy. Tam po zdaniu spraw służbowych został odwołany ze stanowiska i zaciągnął się w szeregi Wojska Polskiego. Zginął podczas niemieckiego nalotu załatwiając sprawy służbowe w ratuszu w Lublinie.

                                                    
Leon Raszeja jako admirał w 1925r.

Strona internetowa:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Leon_Raszeja
http://www.zgapa.pl/zgapedia/Leon_Raszeja.html



Stefan Redziński - prezes Akademickiego Koła Pomorskigo  1927-28; sekretarz K! 1927/28

Stanisław Regel - prawnik, 1928 aplikant sądowy w Chojnicach, zam. w Toruniu

Bronisław Rekowski - sekretarz PKM 1936-37

Zygmunt Rekowski

Henryk Remke

Ignacy Reywer - doktor med., kpt.-lekarz w Suwałkach, oraz 71 p. p. w Pleszewie


Władysław Rogoziński - filomata pomorski, prezes Towarzystwa Tomasza Zana w Chełmnie 1918, pierwszy sekretarz Baltii, prezes Akademickiego Koła Pomorskiego 1923, prawnik, sędzia powiatowy w Gniewie, sędzia grodzki w Grudziądzu.


Maksymiljan Rolbiecki - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, inżynier rolnictwa w Toruniu, Poznań, radca Min. Ref. Rolnych w Warszawie


Franciszek Rost - prezes Akademickiego Koła Pomorskiego 1922-23

Hipolit Roszczynialski

Józef Roszczynialski - filomata pomorski w Świeciu, sędzia grodzki w Chojnicach

Franciszek Roszak - wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, wiceprezes 1922, prawnik, sędzia okręgowy w Grudziądzu.

Nietuzinkowa sprawa prowadzona przez sędziego:
http://kmdg1986.republika.pl/73%20Wasilewski%20.htm


Alfred Rutkowski

Alojzy Rutkowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Stefan Rutkowski - sekretarz Akademickiego Koła Pomorskiego 1926-27; sygnatariusz listu z cyrklem i dewizą ZPK!A (podpisanym przy nazwisku cyrklem korporacyjnym) "JWPanu Pułkownikowi Janowi Kaczmarkowi w dniu Patrona składają najserdeczniejsze życznia Oficerowie Korporanci Oficerski Obóz Jeńców IIE - B, Neubrandenburg, 27 grudnia 1943"

Witold Rysiewski (wicz)

Teofil Robert Rytlewski (ur.1907-06-07, miejsce urodzenia: Świecie, zm.1940) – mgr ekonomii, Sekretarz Powiatowy OWP w Toruniu, nast. zam. w Gdańsku, 2 baon strz., ppor. rez., zamordowany w Katyniu.


Czesław Ryll c-1929

Stefan Rzepa - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, doktor med.


S

Józef Safianowicz

Józef Samulczyk

Edmund Sawicki

Jan Schwanc


Alfons Sergot (1904.08.6-1983.07 w Wiedniu) – 1930-1931; filomata pomorski; prezes K! Baltia; wiceprezes w 1925 i w 1925/26r. prezes Akademickiego Koła Pomorskiego. Uczył się w gimn. w Lubawie, gdzie przewodniczył kołu TZZ 1921. Adwokat, działacz narodowy, 1934 prezes Okręgowego Wydz. Młodych SN na Pomorzu. Podczas okupacji przebywał na oflagu. Po wojnie czynny w konspiracji antykomunistycznej ps. "Kawka", prezes zarządu gdańskiego tajnego Stronnictwa Narodowego na Pomorzu. Od 1949 r. na emigracji w Wielkiej Brytanii, później USA. Pracował w rozgłośni Wolna Europa, adwokat, od1965 r. profesor prawa i dyrektor biblioteki szkoły prawa Katolickiego Uniwersytetu w Ponce (Puerto Rico).

http://www.familysearch.org/Eng/Search/SSDI/individual_record.asp?recid=
578562667&lds=3&region=-1&regionfriendly=&frompage=99



Józef Sielski - 1928-29 Prezes K! Baltia; aplikant adw. w Grudziądzu- 1939

Józef Siemianowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, prezes Koła Pr. i Ek. - 1926/27, wydalony z Korporacji uchwałą konwentu z dnia 9.III.1928r.


Wojciech Skarżyński - farmaceuta

Bolesław Skrzypczak - c 1939; farmaceuta; asystent Fil! prof. Młodeckiego; doktor farm.; reaktywator K! Baltia; wieloletni Prezes Stowarzyszenia Filistrów Poznańskich Korporacji Akademickich; do dziś obecny z nami Filister Baltii, wiceprezes SF!Pozn.K!A.


Bernard Sławiński - farmaceuta, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, stud. wydziału farm. od  1928/29, w dniu 22 II 1929 przyjęty na prokandydata, 22 III 1929 r. przebalotowany na kandydata, pasowany na barwiarza 11 maja 1930 z l. starsz. 146.

Edward Sławiński - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Paweł Słodowy


Marian Smoczkiewicz -
adwokat w Bydgoszczy, 1930 Prezes Poznańskiego Koła
Międzykorporacyjnego i wiceadmirał, delegat K! Baltia do Akademickiego Komitetu Propagandy Pomorza, "Smok PKM-u". Redaktor wydanej nakładem Koła Filistrów Baltii publikacji Korporacji Baltia "Od morza... Powszechnej Wystawie Krajowej zeszyt ten poświęca "Baltia" Korporacja Studentów Uniwersytetu Poznańskiego." Karierę prawniczą rozpoczął w 1934 r. w okręgu apelacji poznańskiej, orzekając jako asesor sądowy, między innymi w Sądzie Grodzkim w Inowrocławiu. W 1937 r. został adwokatem w Bydgoszczy. Był znanym i zasłużonym w mieście działaczem katolickim i społecznym. Wraz z innymi znacznymi obywatelami Bydgoszczy zginął zamordowany przez Niemców (bydgoskie gestapo) w listopadzie 1939 roku


Stanisław Smoczkiewicz (1913-1942?) absolwent Wydz. Prawa UP; przewodniczący wydz. pomorskich korporacji w Poznaniu. Podczas okupcji członek ścisłego kierownictwa organizacji konspiracyjnej "Ojczyzna"; w lipcu 1940 roku został zastępcą dyrektora Biura Delegatury Rządu dla ziem wcielonych do Rzeszy i kierowikiem Wydz. Organizacyjnego; aresztowany w listopadzie 1941 roku przeszedł ciężkie śledztwo w siedzibie Gestapo i Forcie VII, gdzie ślad po nim zaginął.

Działalność konspiracyjna
Pierwszym kierownikiem Biura Okręgowego Delegata Rządu w Poznaniu był Edward Piszcz "Hubert". Jesienią 1941 r. kierownictwo nad nim objął Stanisław Smoczkiewicz, a po jego aresztowaniu 12 grudnia 1941 r. - Kolipiński, który działał do wiosny 1942 r. W skład biura wchodził: sekretariat, komórka legalizacyjna, komórka łączności wewnętrznej i z Warszawą. W czasie urzędowania Adolfa Bnińskiego "Białoń", który pełnił funkcję delegata okręgowego dla Wielkopolski, równolegle zajmując stanowisko Delegata Rządu na ziemie wcielone do Rzeszy.najprawdopodobniej od lipca 1940 r., Wydziałem Administracyjnym kierował Smoczkiewicz "Mańkowski".
Najważnieszą rolę w tajnej organizacji Ojczyzna odgrywało kolegialne kierownictwo polityczne, do którego należało ustalanie programu i zasad działania. Jego członkiem był S. Smoczkiewicz, jak również patron Ojczyzny Filister ks. prałat J.Prądzyński. Kierował także w l. 1939/1940 - 1941/42 Wydziałem Organizacyjnym "Ojczyzny", podlegały mu więc jej struktury terenowe.


Alfred Sobański - c-1929


Marian Sobecki - 1930-1931 Admirał K! Baltia, student prawa; podczas okupacji stał na czele ODR (Okręgowa Delegatura Rządu) obwodu Tczew

Teodor Sowiński - c-1929

Jan Stachurski

Reinhold Staniszewski

Feliks Starzyński - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Ignacy Stawicki

Alfons Stefaniak - c-1929


Kazimierz Stojałowski
- filomata pomorski w Toruniu; w 1939 w komitecie red. II cz. Rocznika Korp.; doktor med.; wiceprezes Koła Filistrów; po wojnie zam. w Szczecinie


Kazimierz Stojałowski - lekarz i antropolog, dr.med. 1927(28), odbywał praktyki w Poznaniu; jako asystent zamieszkiwał przy ul. Półwiejskiej 30 m.8 /wg. Spisu lekarzy, Członków Związku Lekarzy Państwa Polskiego. Okręg Wielkopolska b.r.w. przed 1936/; w 1939 vice-Prezes Koła Filistrów K! Baltia, filister honoris causa K! Masovia, m.in. dzięki niemu Baltia stała się prawnym właścicielem Hallerowa. Doktor medycyny, późniejszy profesor w Szczecinie, należał do grona organizatorów Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecina. Kierownik Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej PAM w Szczecinie powstałej na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 lutego 1950r. Zadania statutowe tego typu placówek to: dydaktyka, praca naukowa oraz wykonywanie ekspertyz, przede wszystkim dla władz ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Kierownik Katedry i Zakładu Anatomii Patologicznej PAM, który już od roku 1948 zajmował się także medycyną sądową, wykonując sądowo-lekarskie sekcje zwłok. 1 grudnia 1951r. kierownictwo Katedry i Zakładu objął prof. dr. med Jan Z. Walczyński. W 1974r. za wybitne osiągnięcia naukowe otrzymał tytuł doktora honoris causa PAM,  Kawaler Medalu Gloria Medicinae - członek honorowy, któremu przyznano ten zaszczytny medal w 1990 roku. Poznań od dziesiątków lat należał do najwybitniejszych polskich ośrodków reumatologicznych. Z Wielkopolską związanych było dwóch wybitnych profesorów, których wkład w rozwój polskiej reumatologii był znaczny i bezsprzeczny – patolog Kazimierz Stojałowski i internista Stefan Kwaśniewski.  Figuruje na liście osób represjonowanych w latach 1976-1980 których nazwiska zamieściły Komunikaty KOR i KSS KOR. Ojciec chrzestny córki fil! K! Baltia prof. Aleksandra Radzymińskiego.
Pomorska Akademia Medyczna dawniej i dziś

Kazimierz Stojałowski (życiorys nadesłany przez syna Stefana)
Urodzony 1.10.1903. w Toruniu, syn Ludwika i Weroniki z domu Gembarskiej.
Podczas nauki w gimnazjum klasycznym w Toruniu był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana i udzielał dzieciom lekcji z języka polskiego. Jako gimnazjalista, w obliczu wojny polsko-sowieckiej w 1920 roku zaciągnął się na ochotnika do wojska i został szeregowcem w osiemnastym pułku ułanów pomorskich, ale w działaniach wojennych nie uczestniczył z uwagi na młody wiek i czas niezbędny do odbycia szkolenia. Po zdaniu matury studiował w latach 1922-28 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego i uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Pierwszą pracę podjął w latach 1928-30 jako lekarz ftyzjatra w lecznicy dla płucno-chorych w Kowanówku pod Obornikami Wlkp. W latach 1930-39 był starszym asystentem, a następnie adiunktem w Zakładzie Anatomii Patologicznej na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Równocześnie pracował też jako wolontariusz na oddziale wewnętrznym w poznańskim Szpitalu Elżbietanek. Należał do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, gdzie pełnił funkcję Sekretarza Wydziału Lekarskiego w latach 1935-37.
W czasie kampanii wrześniowej - lekarz naczelny odcinak Zachód (Wola) w obronie Warszawy. Po powrocie do Poznania, w 1940 roku wysiedlony do Gorlic, gdzie pracował do 1945 roku jako lekarz Ośrodka Zdrowia i Ubezpieczalni Społ., kierownik Polskiego Komitetu Opiekuńczego w Gorlicach. Po wojnie, początkowo adiunkt Zakładu Anatomii Patologicznej (1945-46), a następnie adiunkt Zakładu Medycyny Sądowej Wydz. Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego (1947-48). Od 1948 roku rozpoczął pracę na Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, którą współorganizował i w której kierował do roku 1974 (do przejścia na emeryturę) Zakładem Anatomii Patologicznej. Tytuł prof. nadzw. uzyskał w 1948, a prof. zw. w 1957 roku. Członek wielu towarzystw naukowych, w tym zorganizowanego w 1956 roku na wzór Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk – Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, którego był współzałożycielem, a w latach 1970-82 prezesem. W 1974 roku senat Pomorskiej Akademii Medycznej nadał mu tytuł doktora honoris causa tej uczelni.
W małżeństwie zawartym w 1965 z Aleksandrą z domu Krygier - syn Stefan (ur. w 1968).
Kazimierz Stojałowski zmarł w Szczecinie w dniu 21.12.1995.

prof. dr hab. Aleksandra Krygier-Stojałowska
http://nauka.opi.org.pl/raporty/opisy/osoby/73000/o73003.htm
http://www.histochemia.org/index.php?page=7



Stefan Stypa - doktor filozofii, admirał K! Baltia 1925-26 r., prezes PKM 1925/26, filister honoris causa K! Laconia; prof. gimn. w Poznaniu, nauczyciel głuchoniemych w Woj. Zakładzie dla Głuchoniemych, oficer rez. WP, zm. 1931, pochowany na Górczynie.
nekrologi: Kurier Poznański nr 480, 19 X 1931 r i nr 482, 20 X 1931 r.

Antoni Szayna - doc. doktor inż.; autor prac z zakresu nauk politechnicznych



Stanisław Szayna 1923-1924 i 1927-28 (Konwent 15.03.1928r.) Prezes K! Baltia, autor statutu Baltii, współautorem statutu ZPK!A w 1927 r., przycznił się do 3.kartelu Baltia-Wisła-Aquilonia; prawnik, por.rez., członek Komitetu Głównego Młodych OWP, członek Rady Naczelnej MW, wydawca Akademika, 14 maja 1929 po ciężkiej chorobie zmarł śp. C! Stanisław Szajna, korporant z krwi i kości, działacz narodowy i społeczny, 16 maja kondukt ulicami miasta Poznania w kierunku dworca (na pochówek w Lwowie), poprowadził filister X prałat Józef Prądzyński wraz z wieloma dostojnikami duchownymi. Udział brały poczty sztandarowe i delegacje wszystkich korporacji poznańskich, przedstawiciel K.Z.A.G. Wisła z Gdańska, liczni profesorowie Uniwersytetu Poznańskiego, senatorzy iposłowie RP. z Poznania, delegacje Związku Oficerów Rezerwy W.P., Młodzież Wszechpolska, młodzież akademicka oraz tłumy mieszkańców Poznania. W imieniu K! Baltia pożegnalne przemówienie wygłosił Admirał mgr Czesław Szulc a z ramienia Pomorskiego Komitetu Wojewódzkiego Młodych O.W.P. Filister Wacław Ciesielski..

Biogram do
Słownika Biograficznego Korporantów Polskich
Stanisław Kazimierz Szayna – (ur. 1898 r., zm. 14.5.1929 r.) Rodzina Szayny pochodziła z Małopolski Wschodniej. On sam uczęszczał do gimnazjum w Drohobyczu, później zaś we Lwowie. W czasie pierwszej wojny światowej służył w wojsku austriackim, gdzie otrzymał stopień podporucznika. W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, otrzymał stopień porucznika. Uczestniczył w walkach w Małopolscy Wschodniej z Ukraińcami, później zaś z bolszewikami w kampanii Kijowskiej. W roku 1921 zapisał się na wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego. Był jednym z założycieli Młodzieży Wszechpolskiej w Poznaniu. W tej organizacji był członkiem Rady Naczelnej, a także członkiem władz koła poznańskiego (zasiadał w zarządzie, komisji rewizyjnej, sądzie koleżeńskim). Był współpracownikiem pisma „Akademik” (od 1922 do 1926 administratorem i wydawcą), przekształconego później w „Awangardę” – organ Ruchu Młodych OWP. Na jesień 1922 r. Stanisław Szayna wstępuje do Polskiej Korporacji Akademickiej Baltia. Został wybarwiony po najkrótszym okresie kandydowania, który trwał tydzień. W latach 1923-1924 i 1928-1929 był prezesem korporacji Baltia. Brał czynny udział w projektowaniu przyszłego sztandaru i herbu korporacyjnego. Sprawował także funkcje prezesa Poznańskiego Koła Międzykorporacyjnego, brał czynny udział w pracach Związku Polskich Korporacji Akademickich. Uczestniczył w pracach Związku Narodowego Polskiej Młodzieży Akademickiej. Był przewodniczącym komisji statutowej ZNPMA na III zjeździe ogólnym we Lwowie w roku 1923 i IV zjeździe ogólnym w Wilnie w roku 1925. Statut ZNPMA był w dużej części jego dziełem. Na terenie akademickim był również jednym z założycieli Akademickiego Gniazda Sokolskiego. Po przewrocie majowym, w Poznaniu utworzono Legię Akademicką, w znacznej części składającą się z korporantów. Dwie kompanie I baonu Legii Akademickiej pozostawały pod dowództwem Szayny. Brał on również udział w spotkaniu młodych działaczy narodowych z Romanem Dmowskim (czerwiec lub lipiec 1926 r.), w którym starano się przekonać przywódcę obozu narodowego do wzięcia czynnego udziału w bieżącym życiu politycznym. Szayna był jednym z organizatorów Ruchu Młodych OWP na ziemiach zachodnich, został wybrany w roku 1927 Sekretarzem Generalnym Komitetu Młodych OWP Dzielnicy Zachodniej, a także członkiem Komitetu Głównego Młodych OWP. Jako porucznik rezerwy był członkiem Związku Oficerów Rezerwy Ziem Zachodnich.

Pisał artykuły na łamach „Życie młodzieży akademickiej” dodatku do „Kuriera Poznańskiego”.

Tuż przed śmiercią otrzymał stopień magistra nauk ekonomiczno-prawniczych. Zmarł 14 maja 1928 r. po długotrwałej chorobie i skomplikowanej operacji. W pogrzebie Stanisława Kazimierza Szayny uczestniczyła liczna młodzież, a także czołowi przedstawiciele obozu narodowego w Wielkopolsce. Dnia 16 maja kondukt żałobny przeszedł ulicami Poznania w kierunku dworca (pochówek Szayny odbył się we Lwowie). Kondukt poprowadził X prałat Józef Prądzyński (Fhc korporacji Baltia). Udział brały poczty sztandarowe i delegacje wszystkich korporacji poznańskich, przedstawiciel Z.A.G. Wisła z Gdańska, liczni profesorowie Uniwersytetu Poznańskiego, senatorzy i posłowie RP. z Poznania, delegacje Związku Oficerów Rezerwy W.P., Towarzystwa Gimnastycznego Sokół, Młodzieży Wszechpolskiej oraz tłumy mieszkańców Poznania.

Autor: fil. dr Patryk Tomaszewski PK!A Batoria

T. Bielecki, W szkole Dmowskiego, Gdańsk 2000; Z. Karczmarek, Obóz Wielkiej Polski. Geneza i działalność społeczno-polityczna, Poznań 1980; Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w); „Awangarda”,  nr 5/6, 1928.


Biogram przygotowany do Słownika Biograficznego Korporantów Polskich.



Stefan Szczepanowski -
magister nauk ekonomiczno-politycznych - Poznań;  czł. zarz. Akademickiego Koła Pomorskiego 1923

Józef Szczepański - Fhc K! Baltia - znany i ceniony przez społeczeństwo wąbrzeskie, lekarz, doktor med., po odzyskaniu niepodległości jeden z pierwszych organizatorów lecznictwa w okręgu miasta i okolicy Wąbrzeźna na Pomorzu, zasłużony organizator nowo utworzonego oddziału terenowego Polskiego Czerwonego Krzyża, starosta Wąbrzeski, oddany działacz narodowy na terenie Pomorza.

Tadeusz Szkudlarek - *1908; ekonomista; nauczyciel


Czesław Szulc - ochotnik w wojnie 1920,  prawnik, 1928-29 Admirał K! Baltia, 9-10 września konferencja Admirałów ZPK!A, konferencji przewodniczył Admirał Baltii mgr Czesław Szulc. Wiceprezes Koła Filistrów, aplikant sądowy, pracownik PKW. Fil! Szulc "jeden z najwybitniejszych szermierzy idei korporacyjnej" zmarł nagle w 1933 roku.


Jerzy Szulc - prezes Akademickiego Koła Pomorskiego 1937/38; lekarz

Tomasz Szutenberg - c-1936, sekretarz Akademickiego Koła Pomorskiego 1937, następnie prezes AKP w 1938

Zygmunt Szwedowski - wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, prawnik, sędzia powiatowy w Kościerzynie.


Jan Szyszczyński – jeden z przywódców RM OWP w Poznaniu, Prezes MW w latach 1931-1933. Wydawca i redaktor czasopisma Czuwamy 1933-1936; członek władz naczelnych ZMN po 1934 r.



Ś

Adam Śmieszny - 1929-30 Sekretarz K! Baltia, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Stanisław Świecki


T

Józef Talaśka - uczestnik spotkań powojennych, w tym czasie sygnatariusz pamiątkowego dokumentu z okazji odsłonięcia i poświęcenia tablic Epitafium Poznańskich Korporacji Akademickich w Kościele OO. Dominikanów w Poznaniu

Paweł Tandeck - *1911; prezes  Akademickiego Koła Pomorskiego 1938/39 i 1939; radca prawny; członek powojennego SF!PK!A w Warszawie


Edward Taylor
(1884-1964) – Fhc K! Baltia, z ramienia Uniwersytetu Poznańskiego Kurator K! Baltia.
Ur. w 1884r. w Kielcach. Profesor zwyczajny na wydziale prawa i ekonomii Uniwersytetu Poznańskiego. Członek rzeczywisty Akademii Umiejętności w Krakowie, zwolennik szkoły neoklasycznej. Autor rozpraw naukowych m.in. Teoria produkcji, Historia rozwoju ekonomiki. Twórca poznańskiej szkoły skarbowości i prawa skarbowego, profesor, który związał się z uczelnią u jej zarania. Współtwórca skarbowości i ekonomiki w Polsce. Z ramienia Senatu Uniwersytetu Poznańskiego - Kurator - Korporacji Baltia, zarazem jej Filister honoris causa. Działacz Ligi Narodowej i SN. 1915-17 członek komitetu red. Sprawy Polskiej, 1922-25 Nowego Przeglądu Wszechpolskiego. 



Karol Thomas -1931-1932 Prezes K! Baltia; inż. leśnik

Kazimierz Tobolski

Jan Trzciński – kierownik OWP, nast. SN w Golubiu.

Jerzy Tucholski

Zdzisław Twardowski


V

Jerzy Vesperman - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, z Korporacji wydalono cum infamia uchwałą konwentu z dnia 15. XI.1927r.


Jan Erwin Vetter - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

W

Franciszek Walkowiak

Kazimierz Walkowiak


Przemysław Warmiński (1908-1939) – członek familii Warmińskich, prawnik, sportowiec, działacz narodowy; przywódca ONR-ABC w Poznaniu; wicemistrz Polski w tenisie; reprezentant kraju; wybitny hokeista i trener; komentator sportowy; poległ w obronie Warszawy 1939.
Dziennikarz, sławny tenisista i działacz AZS, hokeista. Absolwent GMM, Wydziału Prawno - Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego, prezes Młodzieży Wszechpolskiej. Zdobył dwa tytuły mistrza Polski w tenisie ( 1930 r. w deblu, 1932 r. w mikście ). Wystąpił czterokrotnie w meczach Pucharu Davisa.
W 1930 r. mianowany kierownikiem grupy akademickiej Obozu Wielkiej Polski, członek tajnej organizacji " Orzeł Biały ". Komisarz tajnej organizacji "ZET". W 1934 r. działał w Stronnictwie Wielkiej Polski, następnie jako zastępca kierownika Dzielnicy Zachodniej Obozu Narodowo - Radykalnego. Po delegalizacji ONR wydawał konspiracyjnie dwutygodnik "Jutro". W 1935 r. został skazany za działalność polityczną. Był członkiem tajnego kierownictwa ONR - Organizacji Polskiej. Karierę dziennikarską rozpoczął w "Głosie Akademickim", publikował m. in. " ABC - Nowiny Codzienne ", " Kurierze Warszawskim " oraz katowickiej " Polonii ". W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w obronie Warszawy w 21 Pułku Piechoty. Zmarł w wyniku ran odniesionych w czasie nocnego wypadu na nieprzyjaciela. Miał 31 lat. Pochowany w kwaterze Obrońców Warszawy na Powązkach, przeniesiony? na Cmentarz Starofarny w Bydgoszczy do grobowca rodziny Warmińskich (dynastia lekarzy Warmińskich była znana nie tylko w Bydgoszczy, ale i w całej Polsce).
P.por. rez. 36 P.P., odznaczony Krzyżem Walecznych, poległ dnia 26 września 39r. w obronie Warszawy na barykadzie grochowskiej.

Najbardziej hokeja żal
http://sowa.website.pl/cmentarium/Cmentarze/Bydgoszcz.html
http://pawellesiak.blog.onet.pl



Zygmunt Wasilewski
(1865-1948) – Fhc K! Baltia – pisarz, dziennikarz, 1887 członek Zet, 1895-99, publicysta Głosu, red. nacz. Słowa Polskiego (Lwów), Gazety Warszawskiej, Myśli Narodowej, 1930-35 senator, autor m.in.: Na wschodnim posterunku, Pokolenia w służbie Narodu (1962).


            
Bohdan Wasiutyński, profesor prawa,
(1882-1940) – Fhc K! Baltia – członek LN, senator 1928-35, Prezes Rady Nacz. SN 1935-37.

Prawnik i publicysta narodowo-demokratyczny. Członek Ligi Narodowej, w latach 1908―1915 redaktor "Przeglądu Narodowego", w latach 1915―1917 współredaktor "Sprawy Polskiej" w Piotrogrodzie i wydawca "Dziennika Polskiego", od sierpnia 1917 współorganizator i jeden z aktywniejszych działaczy Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego, w dwudziestoleciu międzywojennym profesor prawa Uniwersytetu w Poznaniu i Warszawie, senator z ramienia Stronnictwa Narodowego. Był bliskim współpracownikiem i przyjacielem Romana Dmowskiego.
Ojciec Fil! K! Aquilonia Wojciecha Wasiutyńskiego


Fhc! B.Wasiutyński - zdjęcie z Komersu poświęcenia Sztandaru K! Baltia

Tekst profesora na stronie Ośrodka Myśli Politycznej w Krakowie:
Prof. Bohdan Wasiutyński - Praworządność


Wacław Wawrzyniak

Roman Weber c-1929

Franciszek Wegner - pierwszy skarbnik Baltii; del. Polski na Światowy Zjazd Fed. Stud. Chrześc. w Czechosłowacji 1922; czł. zarz. BPSUP; prawnik, 1928 aplikant sądowy w Tucholi; del. Rady Adwokackiej w Gdyni


Brunon Weiznerowski - filomata pomorski w Starogardzie Gd., działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Jan Weroniecki


Gerard Wierzba - 1939 vice-Prezes K! Baltia, sekretarz 1936-1937; czł. komisji weryfikacyjnej XIII Zjazdu ZPK!A

Tadeusz Wierzbicki

Brunon Wiśniewski - c-1929

Witold Witkowski

Alojzy Witt - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, sygnatariusz listu z cyrklem i dewizą ZPK!A (podpisanym przy nazwisku cyrklem korporacyjnym) "JWPanu Pułkownikowi Janowi Kaczmarkowi w dniu Patrona składają najserdeczniejsze życznia Oficerowie Korporanci Oficerski Obóz Jeńców IIE - B, Neubrandenburg, 27 grudnia 1943"

Edmund Wohlfeil - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Aleksander Wojciechowski


Alfons Wojciechowski -
1906- maj 1994r. prawnik-sędzia,
współautor publikacji o korporacji Baltia: Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, Poznań (b.r.w.), s. 142.; wspólnie z bratem Józefem Wojciechowskim uczestnik spotkań powojennych oraz sygnatariusz pamiątkowego dokumentu z okazji odsłonięcia i poświęcenia tablic Epitafium Poznańskich Korporacji Akademickich w Kościele OO. Dominikanów w Poznaniu



Józef
Mikołaj Wojciechowski - urodzony w Pucku 6 grudnia 1910 r.; doktor medycyny.
 
Syn Józefa i Katarzyny z domu Kuczkowskiej. Po ukończeniu szkoły podstawowej dalej uczył się w latach 1922 – 1930 w Państwowym Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym w Grudziądzu, gdzie uzyskał Świadectwo Dojrzałości. W latach 1930-1936 studiował medycynę na wydziale lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. W czasie studiów czynnie udziela się w Korporacji Baltia. Do wybuchu wojny światowej odbywał praktyki i pracował m.i. w Zakładzie Anatomii Patologicznej U.P., oraz w Szpitalu im. Przemienienia Pańskiego w Poznaniu. Po wybuchu II wojny światowej zostaje wysiedlony przez okupanta do tzw. Generalnej Guberni i osiada w Radomiu, gdzie podejmuje pracę w miejscowym szpitalu rozpoczynając jednocześnie specjalizację z położnictwa i ginekologii. W dn. 15.maja 1941r. żeni się z Zofią Wilczek. Na przełomie 1941/42 więziony przez okupanta w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu. W Radomiu pracuje i pozostaje do 1945r. W 1945r. przenosi się wraz z rodziną do Inowrocławia, gdzie zostaje mu powierzone stanowisko ordynatora oddz. Ginekologiczno-położniczego, które piastuje do roku 1962.W latach 1949-1953 piastuje równocześnie stanowisko dyrektora Szpitala Miejskiego w Inowroclawiu. Pracuje jako wykladowca w szkole felczerskiej, szkole pielęgniarskiej. Społecznie zaangażowany jako członek Stronnictwa Demokratycznego kandyduje na posła do Sejmu , a także jest Radnym Województwa Bydgoskiego (odznaczony Srebrnym Krzyżem i licznymi odznakami honorowymi). Od 1962 r. przenosi się na stałe wraz z rodziną (żoną Zofią i synami Andrzejem i Piotrem) do Poznania gdzie do emerytury pracuje w lecznictwie otwartym. Opracował historię studenckiej korporacji ”Baltia” Od morza jesteśmy od morza - Historia Baltii Korporacji Studentów Uniwersytetu Poznańskiego 1921-1939, którą przekazał bibliotece Uniwersytetu.

Zmarł w 89 roku życia 23 lutego 2000r. Spoczywa w rodzinnym grobie na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu.

Dr med. Andrzej Wojciechowski, syn filistra.



Kazimierz Wojciechowski - 1928 asesor sądowy w Starogardzie



Alfons Wojewski
(1912-1992) studia na wydziale medycznym UP ukończył w 1939r. Brat
Por. rez. inż. Grzegorz Wojewski; ps. "Ferrum" Komendant naczelny pionu wojskowego Tajnej Organizacji Wojskowej Gryf (od lutego 1943 do końca wojny). Był synem Józefa Wojewskiego, właściciela dużego majątku ziemskiego i młyna oraz Marii. W okresie wojny członek organizacji konspiracyjnych "Pomoc Polakom", "Polska Żyje" i "Tajnej Organizacji Wojskowej Gryf". W tej ostatniej Ppor. rez. lek. med. Alfons Wojewski (lato 1942 do maja 1943) do czasu aresztowania w 1943r. pełnił funkcję szefa służby sanitarnej Wydziału Sanitarnego Komendy Naczelnej TOW Gryf. Po osadzeniu w obozie lekarz w Stutthofie. Po wojnie dyrektor szpitala w Pucku, kierownik Kliniki Urologii Pomorskiej AM w Szczecinie. Jeden z twórców PAM, przez wiele lat Członek Krajowego Zespołu Specjalistycznego. Prezes Polskiego Towarzystwa Urologicznego. Uzyskał tytuł prof. dr hab. med.
TOW Gryf

Życiorys filistra - czasopismo "Urologia Polska"

Tekst ze strony I Liceum Ogólnokształcącego w Wejcherowie im. Króla Jana III Sobieskiego
Absolwent Liceum z 1932 r. Wybitny urolog i chirurg. Jeden z twórców Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, gdzie w latach 68-74 pełnił funkcję prorektora. Zorganizował od podstaw klinikę urologiczną. W 1972 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. Jego dorobek naukowy obejmuje 129 pozycji ogłoszonych drukiem w czasopismach oraz wydawnictwach polskich i zagranicznych. Był współautorem kilku podręczników z dziedziny urologii dla lekarzy i studentów medycyny.



Profesor był członkiem wielu towarzystw naukowych polskich i zagranicznych, uczestnikiem międzynarodowych kongresów medycznych. Jego badania w dziedzinie urologii i chirurgii przyniosły mu międzynarodową sławę.


Medard Wojnowski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Witold Wojnowski


Wacław Woźniewski - c-1928, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego; wiceprezes K! 1929/30

Kazimierz Woźny - (ur. 18 I 1895 Środa Wlkp.- 1940 Katyń), doktor med., lekarz w Rogoźnie Wlkp., porucznik (przydział wojskowy kmdt szp. pol. 202)
Lekarze pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu

Herbert Wruck

Bogdan Wryszczyński - Dyr. Rzeźni Miejskiej, Toruń


Stanisław Wrzyszczyński - adwokat w Wągrowcu, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, m.in. dzięki niemu Baltia stała się prawnym właścicielem Hallerowa



Józef Wybicki - Fhc K! Baltia - wnuk Józefa Wybickiego, znanego z odważnego wystąpienia posła na Sejm Rzeczpospolitej, współpracownika Andrzeja Zamoyskiego przy kodyfikacji praw, współtwórcy Legionów i wielkiego przyjaciela gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, autora pieśni Legionów, która stała się Hymnem Polski.
Urodzony w Niewierzu koło Brodnicy na Pomorzu w 1866 roku. Lekarz z zawodu; doktor med.; filomata pomorski. Działacz narodowy w konspiracji w czasach niewoli pruskiej. Po odzyskaniu niepodległości, pierwszy starosta Krajowy Pomorski województwa w Toruniu. Podkomisarz Naczelnej Rady Ludowej w Gdańsku, były minister b.dzielnicy pruskiej, komandor orderu Polonia Restituta z gwiazdą, kawaler krzyża Virtuti Militari, kawaler Krzyża Rycerskiego św. Grzegorza, kawaler Krzyża Wojskowej Organizacji Pomorskiej. Wybitny społecznik, działacz w organizacji - Pomocy Polskiej Młodzieży Akademickiej Pomorskiej, prezes Instytutu Bałtyckiego, członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Francuskiej. 28 kwiecień 1928 - narodowy wiec protestacyjny w Toruniu, śmierć Fhc Dr-a  Józefa Wybickiego.

Roman Wygocki - aplikant adwokacki  w Grudziądzu w 1939

Stanisław Wykrzykowski

Stanisław Wyrzykowski


Z


Jan Zalewski - c-1928, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego, aplikant adwokacki w Gdyni w 1939

Kazimierz Zalewski - działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Jerzy Zawadzki - wiceprezes Koła Farmaceutów 1935, uchwałą Konwentu skreślony z Korporacji jako kandydat w 1936r. (c.i.)

Hugo Zawodziński - sekretarz Akademickiego Koła Pomorskiego 1927-28

Bolesław Zieliński - filomata pomorski w Świeciu; czł. zarz. MW - 1923, bibliotekarz, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego; mgr ekonomii; zam. w Poznaniu

Borys Zieliński  - filomata pomorski w Świeciu, działacz Akademickiego Koła Pomorskiego

Łucjan Ziętarski

Wacław Ziętak - wchodził w skład pierwszego czynnego Konwentu Korporacji Baltia, prawnik, obywatel ziemski w Zapluskowęsach pow. Wąbrzeźno



Lech Złotowicz -
c 1930, 8 XII 1935 pasowany na barwiarza z
liczbą starszeństwa 197, przedwojenny Filister i reaktywator K! Baltia, wybitny farmaceuta, w lutym 1945 uruchomił pierwszą aptekę Pod Złotym Lwem przy Starym Rynku 75, w 2000r. nagrodzony medalem Ignacego Łukasiewicza "za wybitne zasługi dla polskiej farmacji", działacz narodowy, zaprzyjaźniony z redaktorem Historii Baltii Fil! drem Józefem Wojciechowskim, uczestnik wielu spotkań w Jego domu, członek Stowarzyszenia Filistrów Poznańskich Korporacji Akademickich, silnie wspierający reaktywowaną K! Baltia i inne poznańskie korporacje, zm. 5 XII AD 2006.

Źródła:
Lech Złotowicz
[1912-2006], Majewski Jan Źródło: Farm. Pol. 2007: 63 (8) s.369-370
Przemysław Kubacki, Tradycja w dobrych rękach: http://www.tutej.pl/cms.php?i=4036



Ż

Zbigniew Żarnowski

Stanisław Żbierski

Paweł Żelazny - sędzia powiatowy w Grudziądzu


Jerzy
Władysław Kazimierz Żuralski - pochodził z rodziny ziemiańskiej i prawdopodobnie studiował rolnictwo. W czasie wojny dotarł do Anglii (chyba z armią Andersa). Po wojnie chciał ściągnąć żonę i dwóch synów do Anglii. Przerzucono go przez zieloną granicę do Polski w 46. Schwytany przez UB dostał karę śmierci za szpiegostwo. Przesiedział w celi śmierci trzy miesiące. Międzyczasie byłą żonę ruszyło sumienie i przez swojego nowego męża dotarła aż do Bieruta, który karę śmierci zamienił na dożywocie. Na mocy amnestii w 57 wypuszczono go z więzienia. Po wyjściu z więzienia znalazł opiekę w rodzinie filistra K! Baltia prof. Aleksandra Radzymińskiego. Był bardzo schorowany po stalinowskich więzieniach i fizycznie i psychicznie. Filister Aleksander Radzymiński prowadził jego leczenie.

Ponieważ bardzo długo nie chciano go rehabilitować, nie mógł dostać żadnej pracy. Po paru latach zaczął zarobkować jako nauczyciel niemieckiego i angielskiego. Przeniósł się do Warszawy gdzie pracował w Lingwiście. Umarł nagle w drugiej połowie lat 60.
Miał dwóch synów: Macieja i Jerzego (?).

Życiorys J. Żuralskiego z strony internetowej
http://www.stankiewicz.e.pl/index.php?kat=32⊂=448
Urodzony w 1900, dziennikarz, oficer rez. WP, ppor. [1933], oficer PSZ kpt. vel Władysław Majewski, vel Jerzy Majchrzyk /

Ur. 08 VI 1905 w Lidzbarku Warmińskim, syn Zbigniewa i Franciszki z d. Laska. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury w 1926 studiował w Poznaniu. Był członkiem korporacji akademickiej Baltia. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Lotnictwa. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. aeronautyki z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 batalionu balonowego w Legionowie. Przed wojną pracował jako dziennikarz. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Kampanię wrześniową 1939 odbył na stanowisku d-cy 1 plutonu w 5 kompanii balonów zaporowych. Do 08 IX 1939 uczestniczy w obronie Warszawy, potem wraz z 5 kompanią skierowany do Lublina a następnie do Lwowa. 18 IX 1939 przekracza granicę z Węgrami. Z Węgier przedostaje się do Francji, gdzie służby w WP, a po klęsce Francji ewakuuje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w lotnictwie. Awansowany do stopnia por. potem kpt. Był m. in. oficerem VI Oddziału Sztabu NW w Londynie. W końcu VIII 1945 przybył jako kurier z Londynu do Polski, gdzie miał się spotkać płk dypl. Janem Rzepeckim i przekazać pocztę. Po wykonaniu zadania miał powrócić do Londynu. Po przybyciu do Polski zamieszkał pod przybranym nazwiskiem Jerzy Majchrzyk w Warszawie przy ul. 3 Maja 5 w Warszawie i podął pracę jako dziennikarz. W drugiej połowie IX 1945 spotkał się w mieszkaniu konspiracyjnym w Warszawie z płk Janem Rzepeckim, któremu przekazał pocztę i instrukcje z VI Oddziału NW, potem spotkał się z szefem Łączności KG WiN Zofią Popławską, której przekazał szyfry do korespondencji z zagranicą.
W dniu 16 X 1945 w Poznaniu przy ul. św. Marcina uczestniczył w spotkaniu konspiracyjnym, w czasie, którego złożył prezesowi Obszaru Zachodniego WiN płk Janowi Szczurkowi sprawozdanie z sytuacji za granicą. 26 X 1945 w Warszawie bierze udział w spotkaniu z szefem sztabu I ZG WiN ppłk Tadeuszem Jachimkiem i Emilią Malessą „Marcysią”, na którym „Marcysia” referowała sprawę wyrobienia kurierom dokumentów na wyjazd za granicę. W XI 1945 miał powrócić do Londynu. W dniu 30 X 1945 został zatrzymany przez funkcj. MBP i uwięziony. Aresztowany przez Prokuraturę 02 XI 1945 i osadzony w więzieniu mokotowskim. Wyrokiem WSR Warszawa z 05 V 1947, sygn. akt Sr 77/47 skazany na karę śmierci zamienionej na dożywotnie więzienie. W wyniku rewizji wyrokiem WSR Warszawa z 05 X 1947 zostaje skazany na karę 12 lat więzienia. Po procesie więziony w ZK Warszawa Mokotów, skąd został przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony 15 I 1948. Początek wykonania kary 30 X 1945, upływ kary 30 X 1957. W dniu 04 I 1951 przewieziony na polecenie MBP do więzienia Warszawa - Mokotów, gdzie był przesłuchiwany przez funkcj. MBP. Po kilku miesiącach ponownie przewieziony do CWK Wronki, gdzie odbywał karę. Na podstawie amnestii z 27 IV 1956 złagodzono mu karę do lat 10 i zarządzono jego zwolnienie. Zwolniony z CWK Wronki 16 VII 1956. Po zwolnieniu z więzienia wyjechał do Jarocina, gdzie zamieszkał przy ul. Wolności 4.
Dalsze losy n/n
 
A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość”, Niezawisłość. VI, cz. 3. Wrocław 2000; Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki  nr 917/50


Fil! Żuralski tuż po wyjściu z więzienia z córką Fil! prof.Aleksandra Radzymińskiego
Zdjęcie nadesłała córka filistra filistrówna Ewa Radzimińska-Kaźmierczak




Całość zebrał i opracował: kom. Maciej Konarski




Podziel się
oceń
0
0

Zdjęcia w galeriach.


Licznik odwiedzin:  152 556  

Redakcja

Com! Maciej Konarski Admirał Konwentu © by M. Konarski & K! Baltia 2006-2012 E-mail: baltiae@gmail.com

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Goście

Odwiedziny: 152556
Bloog istnieje od: 2811 dni

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl